Çığlık atarak hastane koridorlarını arkamda bırakıyordum. Koşuyordum ama bir yere varamıyordum. Geçirdiğim şok bedenime ağır geliyor, başımı döndürüyordu. Arkamdan bana bağıran bir kaç kişinin sesini boğuk olarak duyuyordum. Artık hayatta ne tek başınaydım ne de yalnızdım. Karnımdaki çocuk bana mı aitti? Hayır değildi. Ona sahip miydim? Hayır değildim. Beni sever miydi? Bence sevmezdi. Düşüncelerimden sıyrılıp kendimi nihayet dışarı attığımda insanların bana garip bakışlarını hissediyordum. Çığlık atıyordum ama beni kimse görmüyor, duymuyordu. İşte benim hikayem şimdi başlıyordu.All Rights Reserved
1 part