BENİMLE OYNA

Kız, ormanda deli gibi koşuyordu. Yapabileceği başka bir şey de yoktu zaten. Peşindeki canavarlar, kanına susamıştı. Ormanın da en ıssız olduğu zaman, geceydi. Ona yardım edecek kimse yoktu. Tek suçu görmemesi gereken bir olaya şahit olmasıydı. Bu, onun ölmesini gerektirir miydi, peşindekilere göre evet. Ama yaşamak istiyordu kız. Yaşamak ve az önce gördüklerini duyurmak istiyordu. Ama bu gece bu ormandan çıkabileceğini hiç sanmıyordu. Arkasından ,"Yakalayın şu kızı! Elinizden kaçırmayın." diye bağırıyorlardı. Kızın avantajı gece oluşu ve hızlı koşmasıydı. Bununla övünemezdi ama. Yakalanırsa kendisine ne olacağını hiç bilmiyordu. Oturup çay içmeyecekleri kesindi sonuçta. Neden bulaşmıştı ki bu işe bu kadar? Neden bu kadar uğraşmıştı? Kendini açık hedef haline getirene kadar çabalamıştı. Şimdi buz gibiydi. Patronunu dinleyip bu haberin peşini bırakmalıydı ya da üstünkörü yazıp geçmeliydi. Belki o zaman bu orman mezarı olmazdı. Orman, o kadar karanlıktı ki adım attığı yeri görmedi. Hangi yöne gittiğini bile bilmiyordu. Koşarken arkasına bakma hatasına düştü ve karanlıkta görmediği uçurumdan aşağı yuvarlandı. Artık durduğunda ağrımayan yeri yoktu. Tek artısı düşerken çığlık atmamıştı. Sesler de duymuyordu. Acaba kurtulabilir miydi? İçine anlık bir umut doğdu. Umudun yerini korkunun alması uzun sürmedi. Çünkü hareket edemiyordu. Muhtemelen burada ölecekti. Gözleri kapanırken gördüğü son şey, kendisine doğru yaklaşan bir gölgeydi.
Olaylar nasıl çığrından çıkmıştı böyle?