ZİHNİMDEKİ KORUYUCU

Onun için yazdığım günlüğü çekmecemden çıkardım. Bileğimdeki yazı artık daha da soğuk bir hal aldı. Onu ve onunla olan hatıralarımı unutamıyordum onu her düşündüğümde ''Keşke o sert cümleleri kurmasaydım.'' diyorum. Çalışma masama oturup onun getirdiği ağaç dalından yapılmış kalemimi aldım. Tarihi yazıp devam ettim. Hala onu özlüyorum. Başımda durup saçımı okşamasını, mutlu olmam için maskaralık yapmasını, sarıldığında tişörtümde kalan o kokuyu... O zihnimde yaşayan bir varlıktı. Gerçekti. İnsan olması için yapmam gereken şey çok korkunçtu ama yaptım. Onun için... Şimdi o kızın kemiklerinden ne yapacağımı bulamadım. Gözümden akan bir damla göz yaşı defterdeki yazıyı bulanıklaştırdı. Kalemi yavaşça bıraktım, gözlerimi silip bileğime baktım. O yakınımdayken yazı parlıyordu. Şimdi o kadar güçlü parlıyor ki daha önce böyle olmamıştı. Kalem usulca havaya kalktı. Sandalyemi geriye ittim. Kalem bir şeyler karalamaya başladı eğilip okudum. ''Ben hala buradayım.''