Mafyanın Zaafı +18

"Bırak beni pislik!"

Alaylı bir kahkaha patlattıktan sonra ayağını sırtımdan çekip konuşmaya başladı.

-"Hadi, kalk ayağa. Çok çaresiz görünüyorsun."

Hemen ayağa kalkıp onun üstüne atladım. Daha önceki karşılaşmamızda olduğu gibi yine göğsüne vuruyor, yumrukluyor, onu itiyordum ama o yine bir milim hareket etmiyordu. İstemsizce ağlamaya başlamıştım.

"Onu gerçekten öldürdün mü? Onu öldürdün mü?" Dedim, titrek bir sesle bağırarak.

Belimden kavradı. İki kolumu beni sardığı kolunun arasına aldı usulca. Artık hareket edemiyor, onu yumruklayamıyordum. Başımı kaldırıp bakışlarımı gözlerine diktim. Boyu benden uzun olduğu için başım onun kalp hizasının biraz daha aşağısına denk geliyordu. Kafasını yüzüme eğdi. Burun buruna dururken ikimiz de birbirimizin gözlerinin içine bakıyorduk.

-"Onu, kendi canını tehlikeye atacak kadar çok mu seviyorsun?"

Ne diyordu bu pislik. "Evet." dedim sinirle.

-"O halde onu bir fare yavrusu gibi gebertmemem için elinden geleni yaparsın? Değil mi?"

Barış'ı öldürmemiş miydi?

"O yaşıyor mu?" dedim heyecanla. "Lütfen onu görmeme izin ver!" diye devam ettim.

Bakışlarındaki öfke büyümüştü. Gözlerimi delmek ister gibi bakıyordu.

-"Soruma cevap ver!"

"Evet, elimden geleni yaparım. Lütfen onu görmeme izin ver."

-"Tamam. Gel benimle."

Beni kolumdan tutup çekiştirmeye başladı. Fakat geldiğimiz yöne doğru ilerlemiyorduk. Karşıdaki büyük ağaca yasladı. Saçlarıma doğru eğildi ve koklamaya başladı. Saçlarımı koklayıp öpücükler konduruyordu.

"Ne yapıyorsun? dedim, onu bir hışımla iterek.

-"Onu gebertmemem için elinden geleni yapacağını söylememiş miydin? Sana fırsat sunuyorum işte. Onu o kadar çok seviyor ve nefesinin sonsuza dek kesilmesini istemiyorsan benim olacaksın."