LOYA

Hızla göğüsüme çarpıp duran kalbim yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Arkasına geçip saklandığım duvara iyice yaslandım. Ellerimi kulaklarıma bastırıp gözlerimi sıkıca kapattım. Göz yaşlarım ardı ardına gelmeye devam ederken büyük bir patlama sesiyle çığlıklar içinde yere çöktüm.
Silah sesleri kesilmiş, ortama büyük bir sessizlik hakim olmuştu. Gözlerimi yavaşça açıp girdiğim şokun etkisinden kurtulmaya çalıştım. Sessizlik gittikçe ürkütücü bir hâle gelmeye başlarken derin bir nefes alıp patlamanın bulunduğu yere doğru bir adım attım. Bulunduğum duvarın arkasından çekilip, bir adım daha attım. Gördüğüm manzarayla birlikte gözlerimi kocaman açarken, ellerimi ağzıma bastırıp bir adım geri gittim. Patlamanın sesinden ne kadar büyük bir patlama olduğunu anladığımda etrafta olan bir kişinin külünün bile kalmayacağını da anlamıştım.

Göz yaşları içinde gözlerim onu arıyordu. Ölmüş müydü? Bu kadar kolay mıydı? O ölmüş müydü gerçekten? Bunun için üzüleceğimi, ağlayacağımı asla düşünmüyorken, şu an deli gibi gözlerim onu arıyor, ağlıyordum!

**
'Loya Akman'