Bir Delinin Sigara Sendromu

Daha çok küçüktüm yaşım 10 falan ilk defa sigara içtim niye içtim hatırlamıyorum ama bi içtik pir içtik birden bir rahatlama olmuştu o küçücük bedende beyinde tamamen rahatlamıştım içimden 'lan bu bana iyi geliyo sikerim dünyasını başlıyom' demiştim.Sonra zaten cebimde paket elden eksik olmayan bir tek gezmeye başlamıştım insanlara kendimi anlatamıyordum içiyordum kavga ediyordum içiyordum mutlu oluyordum içiyordum nefes alır gibi içiyordum hatta bir gün ailem öğrenmişti inkar etmemiştim içiyorum demiştim herşey ortadaydı zaten babam dövmüştü korkarım sanmıştı ama dayaktan korkmazdımki insanca konuşşa anlardım belki ama o şiddet'e başvurdu güzelce sinirini boşalttı bi sonraki gün oturup bi paket'i tek başıma bitirmiştim tek başıma bitirdiğim ilk paketimdi zaten.Sonrasında kendime ailem yüzünden başladım demeye başladım kendimi böle kandırıyordum aradan 3-4 sene geçmişti yaşım 15 falan en nefret ettiğim madde sigara olmuştu bunu bi arkadaş ortamında dile getirdiğimde herkes gülüyordu sen mi? diye ama evet bendim o olmadan olmuyordu ama onlada olmuyordu sabah uyanıyordum kahvaltıdan önce sigara kahvaltıdan sonra sigara okula giderken sigara okulda sigara okul çıkışı sigara işe giderken sigara işte sigara herzaman sigara lan hayatımımı yaşıyodum sigaramımı içiyodum farkında değildim hayatım sigara olmuştu dostlarım bırak diyodu onlarda başladı sevgililerim oldu içme dediler içtim gittiler sigara gitmedi zaten o yüzden bırakmıyordum hele bi keresinde çok sevdiğim bi dostum samet'imle oturuyorduk bi ağaç altı gene sigaralar tabi ambulans geçti üstünde sirenler son ses samet bağırdı 30 sene sonra gel beni al diye çok komiğime gitmişti gülmüştüm aslında çok haklıydı ömürden çalıyordum ölüme yaklaşıyordum her bir dumanda ama takan kimdi siktir et nası olsa ölcez kafasındaydım bakınız hala o kafadayım hayat siklemeye değmez en azından bana göre öle ancak her şey çok güzel gitmez o sigara denen lanet olasıca olmadığında sendrom başlar ve bu BİR DELİNİN SİGARA SENDROMUDUR.