Marionetka

- Wybieram ciebie, laleczko. - wyszeptał powoli, a z jego ust wypłynęła stróżka szkarłatnej krwi. Nawet w momencie ostatecznego zmierzenia się z nieodkrytą ciemnością, rozrywał nieświadomie moje obolałe serce. Chciał mnie zostawić. Chciał zostawić to wszystko bez żadnej walki, dzięki której mógł to ponownie nazwać swoim. Słona łezka spłynęła po moim nagrzanym poliku zostawiając po sobie szary ślad.

- Nie zamykaj oczy, proszę. - wypowiedziałam te słowa wręcz błagalnie, gdy patrząc w oczy chłopaka nie widziałam tej pięknej tęczówki. - Nie zostawiaj mnie bez odpowiedzi.

Kruczowłosy jednak ani drgnął. Jego usta się nie otworzyły i nie wypadł z nich żaden melodyjny dźwięk. Nie otworzył on oczu i nie obdarował mnie swoim ciepłym spojrzeniem. Ani drgnął. Jedynie jego ciało zaczęło przymarzać w moich dłoniach, a zaschnięta krew zaczęła zmieniać swoją barwę.

Zostałam sama bez odpowiedzi, bez piękna mojego życia, zdecydowanie zostałam bez zaufania. Zostałam z chłopakiem leżąc obolała na ziemi i myślałam, kto z nas był tak naprawdę tym ,,złym'' w naszej historii. A może prawda była taka, że oboje nimi byliśmy tylko zależało to od osoby opowiadającą naszą historię ?