...

Hani bazen kalbini alırsın avcunun içine böyle sıkı sıkıya tutarsın ki başına bir şey gelmesin ama biri gelir böyle usuluca -sanki yüzyıllardır yaptığı bir işi yapıyormuşçasına- eline alır önce bi duvarlara çarpar, vurur, kırar en çokta parçalar işi biter usulca yerine koyar sense sadece arkasını dönüp giderken en fazla el sallayabilirsin...

Her günün doğan güneşi ayrı...

Her zaman -istisnasız her zaman - tamam uzatmayayım, alttan alayım, neyse boşluğuna denk geldi herhalde, demek zorunda mıyım ben bi' parça değer hak etmiyor muyum?

- Etmiyomuşum...

Yüreğim buruluyor.
Sağıma bakıyorum kurak soluma bakıyorum sel almış ortayı bulmayı çalışırken bi' kaşık suda boğuluyorum..

O koltuğa oturuyorum. Ama nasıl dikkatle tamam güzel tıkır tıkır yolunda işliyor her şey değirmen dönüyor ama bi' dakika bir anda tüm dikkat puffff patladı! Değirmenin esamesi kalmamış.

içime alıyorum tamam eyvallah ama içim kaldırmıyor bi gün alma yetisini de kaybederim diye korkuyorum.