KUBBE

🔮
Bir kere daha tekrar ederken boğazım yandı. Çığlık atıyordum. Artık deftere bakmaya ihtiyacım yoktu, yazanları ezberlemiştim.
Gözlerim kararırken hâlâ daha şiiri sayıklıyordum. Baygın değildim hatta gözlerim bile açıktı ama hiçbir şey göremiyordum. Rüzgarın estiğini hissediyordum. O kadar sert esiyordu ki dakikalar önce yaşaran gözlerimi kurutmuştu.
Üşüyordum.
"Göğem yeryüzünü yaratan, hepimizin anası,
Yarattığı her şeyin yegane kıstası.
Her zaman kalbimde
Benimle olduğunun du-yum-sa...ması."
Tekrar şiire başladığımda derimin, tenimden sıyrılarak ayrıldığını hissettim. Böyle bir şey mümkün müydü, bilmiyorum ama acısının beni öldürebileceğini anlamıştım.
"Se-ni gö-rmü-yor... ama..." derin bir nefesi içime çekmeye çalıştım. "...biliyorum," çığlıklarım boğazımı parçalamıştı.
"Duy-mu...yor ama... i-şi-ti...yor-um."
Vücudumu hem hiç hissetmiyor hem de damarlarımda akan her kanın akışına kadar hissediyordum. İkisi aynı anda nasıl mümkün oluyordu bilmiyorum ama hem ayrı ayrı hem birlikte canımı yakıyorlardı.
"İstediğin... gibi," dedim içime çektiğim derin nefesi geri verirken. Boğazım düğümleniyor, alamadığım nefesler midemi bulandırıyordu.
Son mısrayı da söyleyecek ve bu işi daha fazla zorlamayacaktım. Olmuyorsa, olmasındı.
"Di..le-ğini... ye-ri-ne... ge..ti...ri...yo...rum."