Yerdeki Gökyüzü

Mahvoluşumun hikayesini okumaya hazır mısın? Ya da içimdeki tarif edilemez hüzünü görmeye?

Ben Yaz. Adım her ne kadar mutluluğu temsil etsede ruhum acının derinliklerine boğuluyor.

Çocukluğum ağlıyor, gençliğim isyan ediyor...

Her şeyi mahveden o adam, yeniden karşıma çıkıyor, yeniden herşeyi alt üst ediyor.

Ben Yaz. Mutluluğu tek bir gün bile tadamayan o kızım.

İsmimi duyanlar gülümser ama yüzümü görenler üzülür.

Gözlerimdeki yaşlar benim gibi intahar etmek ister.

Ama tek fark göz yaşlarım başarır, ben başaramam.

Ben Yaz. Belki de tanımak istemeyeceğin o kızım.

Çünkü eğer tanırsan içinde bir burukluk hissedersin. Bu sana acı verir, keşke tanımasaydım dersin.

O sırada kalbime saplanır bütün acılar. Sonra hiç acımadan hızla çıkarlar. Ama çıktıklarında her şey için çok geçtir. Çünkü kan gibi fışkırır yeniden geçmiş. Hiç bir zaman peşimi bırakmaz.

Ben Yaz. Çocukluğunu göz yaşlarıyla boğan o küçük kızım. Mutluluğu elinden alınan o çocuğum. Zihnimde sadece hayal kırıklığı dolaşır, kalbimde ise parçalanmış çocukluğum...