KIŞ KAHVESİ

Kış kahvesi özeldir.Anılarla dolu olmalı kış...Ama ben uzaktan doluyum.Onun gözlerine bile muhtacım.Belki de kışın anlaşılır yokluğumuz , o zaman ihtiyaç vardır sevdiğimiz insanlara.Yine kar yağışını izliyorum camda.Hep annem meleklerin kanatları derdi kar tanelerine..
Kışın en çok sıcak şeyleri tüketirim ben içim ısınması için.Kimileri çay sever ; demli ya da açık , kimileri kahve ...
Ben en çok kahveyi sevdim sahi o da kahve severdi.Ama ben onunla sevdim kahveyi ...En güzel hatıralarım kahvedeydi.Altı üstü 1 bardak ama di mi ? Ama içinde binlerce anı binlerce söz , bakışmalar daha anlatamayacağım kadar çok şeyi anımsıyorum.İçmesem diyorum ama yazık oluyor evdeki kahvelere.İçmem gerekliymiş gibi alışkanlık yapmışım.Her kendimi kötü hissettiğimde imdadıma yetişecek sanıyorum ...Aksine ...Yine içimi acıtıyor ya.Artık bende alışmış gibiyim sanırım o acılardan sonra kendimi kandırmaya başlıyorum ; sonra merak ediyorum : Ne düşünüyorsun sahi ? ben var mıyım herhangi bir köşesinde aklının şu an diyorum sevgili şimdi , şimdi ? ...
Ben aslında kışın kar'ı severdim ...
Şimdi bir de yetmiyormuşssun gibi sen çıktın başıma kar'ı sevemedim...Kahveyi sevdim kışın....