KÜLDEN HAYATLAR

Hava neden bu kadar soğuk anne? Yada benim mi içim soğumuştu. Karşımda ki kanlı duvardan gözlerimi alamıyordum. Kafamı gökyüzüne çevirdim gökyüzü ağlıyordu. Oda mı bizim için ağlıyordu anne? Ama duvardaki kanları silmeye yetmiyordu. Ağlayarak çöktüğüm kaldırımda titreyerek bilinçsiz bir şekilde sallanıyordum. Annemin çığlıklarını duymak istemiyordum. Polisler kardeşimi alıp götürüyor nereye gidiyorlar? Bilmek istemiyorum.
Birkaç saat öncesine kadar sıcak evimdeydim şimdi neden buradayım anne? Yazık değil mi bize anne? Pembe elbiseli bir kızı ceset torbasına koyuyorlar. Olmaz, olamaz ki. Yakışmadı o torbaya. Ona da yazık değil mi anne? Nasıl üşümüştür kim bilir. Elbisesi de çok güzel. Ama üstüne leke bulaşmış anne. Kırmızı olmuş. Yakışmamış. Hiç yakışmamış hem de. Annemi de götürüyorlar. Ambulansa. Sana da mı yazık ettiler anne? Siren sesleri çalmaya başladı. Annem gidiyor, kardeşimi de götürdüler. Pembe elbiseli kızı da götürüyorlar. Ama onun gittiği arabadan siren çalmıyor. Neden? Gökyüzü hepimiz için ağlamıyor muydu? Beni de götürüyorlar. Bir şeyler söylüyorlar. Ama her yer çok karanlık. Neden hiç ışık yok. Korkuyorum.
Bundan sonra hep böyle mi olacaktı? Karanlık. Alışmam mı gerekiyor? Alışamam ki. Alışamam. Ben korkarım karanlıktan. Pembe elbiseli kız da karanlıktan korkuyor mudur? Ama onu ömürlük karanlığa mahkum ettiler. Yazık oldu.
Sen ağlama gökyüzü ben hepimiz için ağlıyorum.
Son kez gülümsüyorum sana gökyüzü.
Son kez ölüyorum, ama merak etme bu son ölümüm olmayacak.