DESTAN

"Şu karşıda gördüğün dağlar var ya," dediğinde, bana öyle geliyordu ki, gözleri kastetmiş olduğu dağların üzerinde dalıp gitmiş gibiydi. "İşte o dağların her yanı benim gönlümün bir parçası." Sessiz kaldı. "Hasretim, kederim, yıkılan güvenim." Dalıp gittiğini düşündüğüm gözleri usulca bana doğru döndü. "O dağların her bir karış toprağı yitirdiğim yuvamın özlemi gibi. Yıllaryılı kilit vurduğum gönlüm vuslata ermek için öylesine hasret ki, özlemi kavuruyor yüreğimi." Kara gözlerini, duymuş olduğum sözler karşısında donup kalan kara gözlerime öyle bir acıyla dikerek baktı ki, adeta nefesim kesilmişti.

"Öldürür diyorum yaşatıyor," dedi. "Hançer vurur diyorum. Koca cihan yapma diye haykırıyor sanki, ama yüreğimin gürültüsünü bastırmaya yetmiyor Sibel." Kömür karası gözleri, içten içe titreyen gözlerime tüm samimiyetini akıtırcasına bakarken, aramızda ki mesafeyi yavaş yavaş kapattı. "Öldürsün diyorum," dedi. "Saplanan hançer varsın onun elinde olsun ne yapayım." Bir parça sessiz kaldı lakin, "Şerefim üzerine yemin ederim ki vatanımdan sonra seni koydum ben sıraya," demesiyle, kara gözlerinde sözlerine karşılık sarsılmaz bir inanç vardı. "Bundan böyle bu can bu bedenden çıkmadan bu aşka çıkış yok Sibel. Bundan böyle senden öte bir dünya yok bana. Senin aşkın bedel ödemekmiş, bunu anladım. Ama ben o bedeli ödemeye hazırım."

Duymuş olduğum sözlerin karşılığında aciz kalbim yerine sığmaz olmuştu. Fakat mutlu olmasından ziyade yaşayacak olduğu zorlukların korkusu gümbür gümbür, "Geliyorum," dercesine haykırıyordu. Fakat herşeye rağmen kollarını bana sıkıca saran adama karşı farkında olmadan gardımı indirsemde, bir çok şey için geç kalmış olmamı fark etmem asla uzun sürmedi...

Dillere destan olan bir aşkın; destansı hikâyesi...