• Arslan Zehir-i •

"Ben Zehir! Annesi için tek bir şey ifade eden Zehir! Annesi onu Zehir diye adlandıran Zehir! Annesinin mecburu Zehir!" Yavaşça göz yaşlarıma karışıyordu yağmur. Tek yaptığım yolun ortasında karşımdaki Milan'a kendimi açıklamaktı.

Ben öyle sandım...
Anlamamıştı.
İnanmamıştı.

"Ben mi istedim böyle olmasını? Annemin zorunluluğu..Annesi babası yaşıyorken yetim öksüz kalan Zehir! Ben buyum Milan! İnanmadın sen bana. O yüzden gelme peşimden bırak, gideyim.." havaalanının önünde, yağmurun altındaydık ikimiz.

"Gitme..." diyen Milan'a dolu gözlerimle baktım ve buruk bir tebessüm ettim.

"Dünyam sendin ama bana inanmamayı seçtin. Kalmak isterdim ama bu cehennemde daha fazla yanamam..Hoşçakal," dedim ve koşarak son kez ona sarıldım.

Vedaydı benimkisi.
Artık ne bizden olurdu ne de oldurulurdu.

Yavaşça geri çekildim, onun da gözlerinden akıyordu yaşlar. Arkamı dönüp ilerledim havaalanına doğru.

Son kez baktım arkama, hayatıma. Baver Milan dolu gözleri ve elleri yumruk beni izliyordu sadece. Acı bir tebessüm edip havaalanının içerisine girdim..

O bendeki onu çoktan bitirmişti.
Biz aşk sanmıştık, sevgi sevdalık sanmıştık.
Değildi.
Geçiçi bir hevesti.

Artık yeni bir ben olacaktım.

~ 🌑

Hikaye şarkısı: Küçüğüm~ Sezen Aksu

Başlama tarihi: 24.07.2022

{Sevdim#2}