Tut Elimi

Tut Elimi

Reads 105
Votes 7
Parts 4

Ongoing

Last published Tue, Mar 15, 2022

aşk hayal sevgi tesadüf

Dolu gözlerim görüşümü bulanıklaştırmaya başladığında koşmaya başladım. Evet, koşmaya başladım. Koca yokuşu gözlerim kapalı koştum. O kadar ezberlemişim ki son adımımı attığımda karşımda deniz, ayaklarımın ucunda uçurum vardı. Sanki hiç risk yokmuş da görünmeyen bir el beni tutuyormuş edasıyla kenarda gezmeye başladım. Belki dengemi kaybedip düşerdim, kimsenin haberi olmadan. Belki kimse bedenimi bulamazdı. Hiç varolmamış gibi kaybolurdum. Ne arayan olurdu ne soran zaten.

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

MOR SÜTYEN (Yarı Texting)

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Content Guidelines