Tut Elimi

Dolu gözlerim görüşümü bulanıklaştırmaya başladığında koşmaya başladım. Evet, koşmaya başladım. Koca yokuşu gözlerim kapalı koştum. O kadar ezberlemişim ki son adımımı attığımda karşımda deniz, ayaklarımın ucunda uçurum vardı.

Sanki hiç risk yokmuş da görünmeyen bir el beni tutuyormuş edasıyla kenarda gezmeye başladım. Belki dengemi kaybedip düşerdim, kimsenin haberi olmadan. Belki kimse bedenimi bulamazdı. Hiç varolmamış gibi kaybolurdum. Ne arayan olurdu ne soran zaten.