Rybie Oczy

W jej ustach rtęć i w oku cierń, przeszywający chłód nędzy tchnień.

Każda z siedmiu jej kościstych rąk, chwyci serce twe, wydrze życia pąk. Uważnym bądź, pozorom nie daj się. Niech ofiary snem skażone przed jej wzrokiem strzegą Cię.

W jej ustach rtęć i w oku cierń, przeszywający chłód nędzy tchnień.

Pod osłonę grzechu zwabić chce, kąt spierzchniętych ust uchyla się. Mogiły marmur nie powstrzyma szponów jej. Jedynym Twym ratunkiem pozostaje rychła śmierć.

W jej ustach rtęć i w oku cierń, przeszywający chłód nędzy tchnień.

Opiłki pazurów i piór, nad Twym losem czarny sznur. Wrony zlecą się czując maku dór, ofiarny.

Przeszywający chłód, martwy mrok, kruk wysysa z Ciebie wzrok, dzikich róż ubiega rok, nie odpuści, zawiść puści, skroń, amok.