Paramparça Bir Ruh(+18)

Önce sıcak bir tebessüm peyda oldu dudaklarında, sonra güven veren bir hava hâkim oldu ortama. Kestane gözleri, her zerremi ezberlemek istermişcesine kızarmış yüzümde dolanıyor; kemikleri ve damarları belirginleşmiş, büyük elleri; teni bir buz kadar soğuk, damarlarından çağlayan kanın ise bir ateş kadar sıcak olduğu ellerimi, şefkatle ovuşturuyordu. Usulca, yüzünü yüzüme yaklaştırmaya başlayınca, beni her seferinde baştan çıkarmayı beceren amber kokusu daha da kesinleşmiş, kalbimin göğüs kafesinde bir kuş gibi çırpınmaya başlamasına sebep olmuştu. Kalbime serpiştirdiği, mucizevi çiçek tohumları, Adeta; o bana yaklaştıkça hızla yeşeriyor, çiçekler acıyordu. Bu tohumların daha da olgunlaşıp, kalbimi esareti altına alması kaçınılmaz idi.

Dudağımın kenarına, temkinli bir şekilde dudaklarını yerleştirdi. Öptü, ama geri çekilmek istemedi, istemedik. Dudaklarının ucundaki; büyük alev, solmuş tenimi delip geçerken, gözlerim onun boyundurluğu altına girmiş bir şekilde hipnoz oluyordu. Öyle ki, olduğumuz yeri bile unutmuştum. Mantığımı çoktan kaybetmiştim. Sanki, bu dünya, sadece iki bedenden ibaretti. Ondan ve benden ibaretti bu dünya. Zamanın iplerini eline almış bir şekilde, uzaktan seviyorduk birbirimizi.

Bir o kadar yakın olmamıza rağmen, bir o kadar da yabancıydık birbirimize.

O beni, benim lanet korkularımın inşa ettiği soğuk duvarların arkasından seviyordu. O, benim ile öğrenmişti; uzaktan sevmeyi, sevişmeyi.. Benim olduğum bütün cehennemlere kendininde yanacağını göze alarak atıyordu kendini..

Onu bu dünya da tek bırakıp, beni büyülediği diyar da bir geziye çıkmışken, güvenle fısıldadı;

"Saracağız yaralarını, kıracağız korkularını. Ben seninle öğrendiğim duyguları, sana anlatmaktan hiçbir zaman kaçınmayacağım. Seni seviyorum kadın."

Gülümsedim, gülümsedi.

"Bende seni seviyorum."