KAVREN
- Membaca 1,507
- Vote 141
- Bab 7
Bersambung
Publikasi terakhir Min, Agt 9, 2026
Sırların nakışları çözülmeye başlamışken tutulmuş dilin konuşacak mıydı?
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#673
macera
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
Sol Kurşun
Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. Lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?
ALBEYAZ YEMİNLER - 1&2. kitaplar tamamlandı
Albeyaz Yeminler | 𝘣𝘪𝘳 𝘷𝘢𝘵𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘴𝘦𝘭𝘦𝘴𝘪... 🪶 Yiğit nam salar diyarı titretir imiş Yiğidi bir ceylan gözlü yâr uslandırır imiş... 🪶 Henüz bebekken Fransa'nın buz gibi sokaklarında terk edildi. Kaderini bir Üsteğmenin merhametli elleri değiştirdi ve onu Türkiye'ye getirdi. Yıllar sonra o kimsesiz bebek, Terörle Mücadele Savcısı olarak ülkesinin en keskin zihinlerinden biri oldu. Şimdiki adresi: babası Albay'ın da görev yaptığı, sırlarla dolu Cizre. Bu bir görevlendirmeden fazlası. Yıllar önce bir motor kazasında tanıştığı o gizemli Üsteğmen ile şimdi aynı timde. Tesadüf mü, yoksa kaderin acımasız bir oyunu mu? "Albeyaz Yeminler," klasik bir asker & savcı hikayesi değil. Her sayfasında yeni bir ipucunu kovalayacağınız, nefes kesici bir serüven. Kahramanımızın görevleri, onu sadece terörün kalbine değil, kendi kayıp geçmişinin karanlık dehlizlerine de sürüklüyor. Fransa'da terk edilişinin ardındaki sırlar, biyolojik ailesi ve en yakınlarının bilinmeyen yüzü... Kimliği, görevle iç içe geçiyor. Babasının karanlık sırları ne kadar derin? Aşk ve görev arasında sıkışan kahramanımız, bu labirentten kendi gerçeğini bularak çıkabilecek mi? "Albeyaz Yeminler" sizi gerilim, aşk ve kimlik arayışıyla dolu, soluksuz bir vatan destanına davet ediyor. Her sır perdesi aralandığında, kahramanın üzerindeki yük artacak ve o, sadece vatanı için değil, kendi gerçeği için de savaşmak zorunda kalacak.Lengkap
Pus/Fer
Aşağıdan yürürken hep gördüğüm ve çıkmak için ölüme sakladığım o yerin önünde durdum. Gözlerimi aşağı çevirdiğimde az önce yürüdüğüm yollara kuş bakışı baktım son kez. Önümde dizimin bile altında biten bir beton ve devamında benim için koca bir boşluk vardı. Aklımın derinlerine geri dönme düşüncesi dolunca dudaklarımdan alaycı bir nefes kaçtı. Kafamdaki ses bu kadarsın işte diyordu bana. Ölmeyi bile beceremiyorsun, bu kadarsın. Burnumu çekip başımı gökyüzüne kaldırdım. Kara bulutlar vardı üstümde, yağmurun habercisi. Son yağmuru görüp de mi ölseydim düşüncesiyle güldüm. Ölmemek için bahaneler uyduruyordum, oysa çok kararlıydım. Hayır ben çok korkaktım. Ben kendi sorumluluğunu bile alamayacak kadar korkak bir heriftim. Çenemi sıkıp başımı aşağı doğru indirdim. Son anlarımda da korkak olmak istemiyordum. Beton yere iyice yaklaştım. Gözlerim aşağıdayken dudaklarım kıvrıldı.Artık içimdeki o korkak da ölmek istiyordu. Betonun üstüne çıkmayacaktım, kendimi öne doğru bırakıp sonuma gidecektim. Gözlerimi kapatıp bedenimi öne doğru serbest bıraktım. "Koray!" diye bağırıyordu bir kadın sesi. Gözlerimi sıkıp tekrar geri açtım. "Koray!" Yaklaşan sesle birkaç adım geri gelip kafamı çevirdim. Karşımda gördüğüm kız hızla bana doğru koşuyordu. Nereden çıkmıştı şimdi? "Koray, sen misin?" dedi birkaç adım ötemde soluk soluğa durup. Hava kararmış sokak lambaları yanmıştı ama üstümüzdeki sanırım arızalıydı. Yüzünü net göremiyordum ama gözlerinde bir korku vardı. "Hayır." diye yanıtladım kızı.Lengkap
Onsra
Sat derler. Sat şeytana ruhunu. Sat ki çıkarsın seni o dipsiz kuyudan. Hiç düşünmezler. Satarlar o dipsiz kuyuda ki şeytanlara ruhlarını. Ama bazıları vardır ki... onlar şeytana ruhlarını satmazlar. Onlar şeytanla aynı masaya oturur. Aynı kadehten içer, aynı karanlıkta yürürler. Sonra şeytan kapılarını çaldığında, ona zihinlerinde bir oda verirler. Ve şeytanın odasına sahip olanlar, artık kuyudan çıkmaya çalışan insanlar değildir. Onlar kuyunun dibinde taht kuranlardır. Karanlığı ev, şeytanı ise dost bellemiş olanlar. Arya aker ise şeytandan kaçarken, zihnin de şeytana bir oda verenlere yakalanır. Kendini kanla yıkanmış bir düzen de, kanla yıkanmış bir oyun tahtasın da, şeytanlara ruhunu satanlarla bir oyun'un ortasında bulur. O oyundan ne kaçabilir, ne de kaçmak ister. Çünkü bazen taşıdığın o soyad, şeytanlarla oyun oynamaktan daha ağırdır. O soyadın ağırlığı, onu; o şeytanlarla bir oyuna sürüklemişti. Bu oyun da merhamet veya acıma yoktu. Vicdan yoktu. Kuralları şeytan yazar, yalnız onlar kazanırdı. Oyuncular bir birine acımaz, kazanmak için her şeyi yapardı. Sonra aşk girerdi oyuna... ama aşk kazanmazdı. Sadece güç ve onun uğruna kaybedilenler vardı. Güç savaşın da Kazanırmıydı aşk? Kazanamazdı. Çünkü bu oyunda aşk, bir ödül değil; bir zayıflıktı.İnsan en çok sevdiği yerden vurulurdu. Şeytanlar bunu herkesten iyi bilirdi. Bu yüzden kimse kalbini masaya koymazdı. Koyanların ise ya mezarı kazılır ya da adı unutulurdu. Ama oyunun en büyük hatası da buydu. Çünkü güç için yaşayanlar, aşkın insanı ne kadar tehlikeli yapabileceğini unuturlardı. Bazen insanı en karanlık savaşın içine sürükleyen şey, uğruna her şeyi kaybetmeyi göze aldığı tek kişiydi. Bu yüzden kimse aşka yer vermezdi. Çünkü aşk, kurulan düzenleri bozar; sadakatleri satın alınamaz hâle getirirdi. Aşktan korkmaz gibi görünürl
YENİ YAZ
Her kuşak aynı denizin tanıklığında kendi savaşlarını verir. Ege aynı Ege, Datça aynı Datça ama bu başka bir gençlik hikayesi, mevsimlerin en güzelinde, kendi yollarını arayan gençlerle beraber yeni bir yazda başlıyoruz.
ATEŞ ÇİÇEĞİ
Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bi' insan bir yolculuğa çıkar ya da şehire bir yabancı gelir. Öyle demişti değil mi yazar? Öyle değildi. En azından bizim hikayemiz öyle değildi. Bizim hikayemizde şehire gelen yabancı yok ya da yolculuğa çıkan biri de yok. İkimiz de aynı şehirdeydik. Ara ara birbirimizin isimlerini başkalarından duyuyorduk. Farkında olmadan ise aynı yerde oluyorduk ama gözlerimiz birbirine değmiyor, birbirimizle konuşmuyorduk. Kader ağlarını işte o zaman örmeye başlamıştı. Bizim hikayemiz mektuplarla başladı. Benim Demirhan'a yazdığım ve onu hayatta tutacak mektuplarla. Kim bilir, böyle başlayan bu hikayede ikimiz de mutlu olurduk. Belki mutlu bir hikayemiz olur... Ya da olmazdı...
Nöbet Başında Aşk (Kitap Oldu)
Not- Bu bir Asker kurgusudur. Sadece ön okuma yayında. "Başında Aşk" serisinin Semih ve Mihrem'in hikayesidir. Dağ Başında Aşk / Kurt ve Gamzeli Nöbet Başında Aşk / Semih ve Mihrem Silah Başında Aşk / Uğur ve Menhus & Mihrem Çelik işinde başarılı üst düzey bir askerdi. Her şeyi altüst eden bir hata yaptığını fark ettiğinde ise çok geç kalmıştı. Yaptığı hata onu Iğdır Merkez Komutanlığına götürdüğünde hatasını düzeltmek için elinden gelen her şeyi yapmaya hazırdı. Ama atladığı bir pürüz vardı. Aşk, kapıyı çalınca açacak mıydı? ... Semih Karaaslan 1.95 santimlik boyu ve dev cüssesiyle görenin bir daha unutamayacağı bir adamdı. Keskin nişancı olduğu kadar bakışlarıyla da insanların içini okurdu. İhaneti en derininde hissetmiş bir anda dört yıllık ilişkisini bitirmişti. Her şey bitti derken yeniden başlar mıydı? Peki, kalbini hissettiğinde ne kadar görmezden gelebilirdi? .... "Oğlum sikeyim yapacağınız işi!" Bağırtıyla açılan kapı sertçe duvara çarptı. Sakin bir şekilde arkamı döndüm. Dışarıdan gayet sakin görünebilirdi halim ama gözlerime bakan anlardı içinde yanan alevi. Karşımda gördüğüm adamla kaşlarım çatılırken, gözleri büyümüş şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. "Tekmil ver asker!" diye bağırdığımda gözlerini kırpıştırıp bana baktı. "Teğmen Semih Karaaslan/Aydın," deyip selam verdi kendine geldiğinde.Lengkap
LABARASKUVI (KİTAP OLDU)
Lahan'da insanlar yavaş yavaş ölüyorlardı. Kimseye yardım edemiyordum, edilmiyordu. Gece sokağa çıkmak yasaktı ve çıktığın an olacaklardan kimse sorumlu olmayacaktı. Lahan için akşam yediden sonrası yoktu. Tamamen masum insanların öldüğü, katledildiği bir yerdi. Polisler ya da devlet, hiçbir şey yapılamıyordu. Abraska adı verilen canavarlar ile mücadele etmek söz konusu bile değilken, ben onlarla birçok kez yüz yüze gelmiş ve sağ kalmıştım. Üstelik bir muhabirken. Neden onlarla sürekli karşılaşmama rağmen hâlâ hayattaydım? Bu benim kişisel sorunumdu. Peki ya Lahan insanları tam olarak onlardan ne zaman kurtulacaktı? İnsanlar ölmeye devam ediyordu, üstelik son zamanlarda görülen vakalara karşın, Abraskalar artık sabahları da gün yüzüne çıkmaya başlamışlardı. Biz ne yapacaktık? "Hiçbir şey göründüğü gibi değildir," Daniel Kooper. *LABARASKUVI ADINDA İLK ROMANDIR.* (Ç)Alınması takdirde yasal işlem başlatılacaktır. Başlangıç tarihi: 12.04.2019 Birinci kitap için bitiş tarihi: 10.05.2021 Kapak fotoğrafı; @UmmuhanBaki "Labaraskuvi Perseus Yayınevi aracılığıyla kitap olmuştur. İster alıp okuyun ister buradan okuyun *bi sürü galp*Lengkap
KIRMIZI KART
Henüz çocuk yaşta hayatı kararan Eylül Nova, masumiyetini elinden alan acı dolu bir geçmişin gölgesinde büyür. On yaşındayken ablası gibi gördüğü Defne ile birlikte kaçırılır; Defne hunharca öldürülürken Eylül ise bir ay boyunca işkencelere maruz kalır. Küçük yaşında yaşadığı bu travma, onun ruhunda derin yaralar açar. Yıllar sonra, on sekiz yaşına bastığında annesini de kaybeder. Acı üzerine acı eklenirken, hayatına ansızın Yiğit girer. Yiğit'in amacı Eylül'ü korumak gibi görünse de aslında onun geçmişine dair sırları ortaya çıkarmaktır. Çünkü Eylül, farkında olmadan çok daha büyük bir oyunun tam ortasındadır. Babasının yıllarca gizlediği karanlık gerçek, tüm dengeleri altüst edecektir: Ablasının ölümünden Nova ailesi değil, bizzat kendi babası sorumludur. Eylül ise yavaş yavaş gerçeğe yaklaşırken, yanlış bir intikamın içine sürüklendiğini fark eder. Şimdi tek bir sorunun cevabı vardır: Eylül, geçmişin zincirlerini kırıp kendi yolunu çizebilecek midir, yoksa başkalarının günahları uğruna kendini feda mı edecektir?Lengkap
ANDROMEDA
[WattpadRomance TR Okuma Listesinde] Zihnimde akmakta olan bir kum saatinin sesini duyuyordum. İnce, dar kısımdan geçen tanecikler üzerime doğru akıyordu. Bedenime yapışmış kum tanelerinin ağırlığı, ruhumdaki ağırlığa eşitti. Sanki geçmiş, üzerime çöküyordu. Andromeda. Beni geçmişimle yüzleştiren oyunun adı buydu. "Ben bir yazarın, hiç yazmak istemediği karakterim. Ruhumun saklandığı ruhun, kaybolan siluetiyim. Karanlığın, şimdi en aydınlık yerindeyim. Dilimden düşmeyen ölümün, en silinmez sahnesindeyim." *** dokuz kasım pazartesi ∣ 2020 Wattpad'de 'Andromeda' isimli ilk kitaptır! TÜM HAKLARI SAKLIDIR © HERHANGİ BİR ÇALINTI, KOPYALAMA VE BENZERİ ŞEYLER SÖZ KONUSU OLDUĞUNDA, GEREKLİ HUKUKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR.
Kaderin cilvesi mi, yoksa intikamın en tatlı tuzağı mı? Onun adı, karanlığın en derinine kazınmış bir fısıltıydı. Karan , acımasızlığıyla nam salmış, merhameti sözlüğünden silmiş bir adam. Lavinia ise, hayatını çalan adamın, yani düşmanının kızıydı. Masumiyeti, tehlikeli bir intikam oyununun ortasına düşmüş, ölüm çiçeği . Onları bir araya getiren şey ne aşktı, ne de tesadüf. Yalnızca yıkım vaat eden, kaçınılmaz bir kaderdi. Her dokunuş, yasak bir yemindi. Her bakış, en tehlikeli itiraf. Onun kollarında, düşmanının kanlı gölgesinde, Lavinia ait olmadığı bir dünyaya tutsak kaldı. Peki, bu imkânsız aşk, etraflarındaki iki düşman aileyi de ateşe vermeye yeter mi?
Detail lengkapPanduan Muatan