Verloren liefde

Het was een zonnige dag toen ik je voor het eerst ontmoette. Niet dat ik mij er veel van herinner, we waren beiden nog kleuters, maar wat ik me wel nog herinner is hoe je aan mijn haar kwam trekken. Natuurlijk begon ik gigantisch hard te huilen, al wat jij namelijk stond te doen was mij uitlachen. De eerste dagen vond ik je echt een irritanterik, maar al snel werden we dikke vriendjes. Waar je Amanda zag, zag je Billy en omgekeerd! Steeds kattenkwaad uithalen, al was dat op die leeftijd best nog onschuldig. Zo weet ik nog hoe we op een dag steeds 'fuck you' naar de leerkracht zaten te roepen en ons ongeloofelijk bad ass voelden toen ze ons uiteindelijk in de hoek zette.

Maanden gingen voorbij en de band met Billy werd steeds sterker. Ik was 7 toen ik hem plots uit het oog verloor. Na al die tijd veranderde ik van school en ondanks de jonge leeftijd viel mij dat zeer zwaar. Natuurlijk heb ik nieuwe vriendjes gemaakt en amuseerde ik mij ook echt met hen. Maar toch.. Billy was onvervangbaar. Er was toen al een kleine leegte en naarmate ik ouder werd, werd die leegte enkel maar groter. Ik besefte nog niet goed wat het was of waarom ik me zo voelde, maar het was geen fijn gevoel. Het was alsof ik iets mistte dat ik nooit gekend had. Toch zette ik dat gevoel van mij af en groeide ik verder op. Op de dag dat ik mijn vriendje van op de kleuterschool toch zo goed als vergeten was, gebeurde er een wonder...