ALARİCE

Okuduğum kitaplardan etkilendiğimi sanıyordum. Ama 18 yaşıma girdikten 5 gün sonra böyle olmadığını anladım. Kızgın güneşi dayanmaya çalışan bir kartanesi gibi çaresizdim o yaratıklar karşısında. Uyanıkken bile görüyordum onları hep aynı şeyler. Hep o yaratıklar, ama korkunç değillerdi hiçbiri. Sadece ürküyordum olmayan yaratıklar görmekten. Çok düşünmüştüm deli miyim acaba ben diye. Ama değildim, bunu biliyordum. O gün kesinleşmişti bu. Olan olaylar karşısında anlamıştım gerçekleri. Herşeyin bir nedeni vardı. Onlar beni seçmişlerdi. İtiraz edemezdim. Ben seçilmiştim. Ben onların masum küçük perisiydim. Benim adım Alarice'di. Ben buydum işte. Ben hükmedendim.