DAMLA

"Gerçekten Mutlu musun? Yoksa hani şu aşık olup mutluluğu bekleyenlerden misin?"
diye sordu. Onun hakkında pek birşey bilmesem de sorularını cevaplamaktan sorun çıkmazdı herhalde.
"Bazen mutluluk elinde olanların kıymetini bilmektir. Ama sen anlamayıp, elindekinin değerini bilmeyip o mutlu anı beklemeye devam edersin ya işte insanoğlunun yaptığı en büyük nankörlük budur."
ben böyle dedikten sonra anladı mı diye yüzüne baktım. Gözlerindeki ifadenin değişmesi üzerine bana duygudan yoksun sesle bir soru daha sordu.
"Peki elindekilerin değerini bilmemişsen?"
Hiç beklemeden ve düşünmeden verdim cevabını
"İşte o zaman benim gibisindir. Yanlız. Ve aşkın gelmesini beklemek zorunda kalırsın. Ama ben aşka inanmam bu da demektir ki hiç mutlu olamayacağım. "