HANİFTAM 2 "Mavi Kelebek"
- LECTURAS 63,124
- Votos 2,417
- Partes 28
Concluida sáb, feb 22, 2025
"Susuyorum Ali Asaf ağabey! Öyle bir susuyorum ki sessiz sessiz attığım çığlığı bir tek Beyza'm duyuyor!
Kaç yaşında düştüğümü bile bilmediğim gözlerinde yanarken dönüp geçmişime baktığımda sadece seni ve senin parçan olan Beyza'yı hatırlıyorum.
Ali Asaf ağabey, Beyza beni karayemiş ağacına çıkarmak için arkamdan iterken yanımıza gelip "Abim, Zehra'yı rahat bırak. Kelebekler kırılgan olur, bırak Mavi Kelebek de seni burada beklesin." dediğinde mi düştüm gözlerinin toprak kahvesine, yoksa yaylada çimenler arasında yalın ayak dolaşırken "Mavi bakan hanım, niye terliksiz dolaşıp canının yanmasına müsaade ediyorsun?" deyip de ayağıma batan dikenleri özenle temizlerken mi?
Beş yaş, beşşşşş! Dünyanın sonu olan aramızda ki bu beş yaş mıydı, yoksa amcanın kızı olmam mı?.. Haa tabii yaa dünyanın sonu olan, senin doğrularındı! Ali Asaf aynı evde büyüdüğü amcasının kızına, yan gözle bakmaz! Neden? Ali Asaf'ın doğruları her şeyin önünde...
Öyle olsun Ali Asaf AĞABEY!
Haniftam serisinin 2. kitabı...
Todos los derechos reservados
#53
mavikelebek
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Quizás también te guste
Şifa - Kısa Hikaye
Ama ben en çok şeyi En kısa zamanda sana söyledim.. Yalnız sana. Özdemir AsafConcluida
RUH EŞİM❤️(KİTAP OLDU)❤️
⭐"Aşkla öpüyordu beni, incitmeden, kırmadan, dökmeden. Şiir gibi nahif ve güçlü."⭐ Toplum baskısıyla büyüyen Meltem'in hayatı, yıllar sonra sırlarıyla birlikte çocukluğunun geçtiği kasabaya geri dönen Sinan ile değişir. İhanetler, aşklar, sırlarla dolu bir kasaba. Aşkı için ölümle dans eden bir adam. Hayalleri uğruna kendisiyle mücadele eden bir kadın. Yaşam ve ölüm arasındaki savaşı kazanan bir aşk. Bir efsaneye göre insanlar çok eskiden sırtlarından birbirlerine yapışık yaşarlarmış. Ama tanrı Zeus onlara bir hatalarından dolayı çok kızmış. Ceza olarak bu insanları ikiye ayıran Zeus aynı zamanda onların ruhlarını da ikiye bölmüş. Artık her insandan iki tane varmış. Birbirinin eşi olmayan ama birbirinin eşi olan parçalar dünyanın her tarafına dağılmış. Zeus insanları, yaşamları boyunca ruh eşlerini aramaları için cezalandırmış. Derler ki o gün bu gündür yarım kalan parçalar tamamlanmak için diğer yarılarını ararlar. Biliyorum ki benim de bir ruh eşim var ve şu an dünyanın herhangi bir yerinde olabilir. Belki de oda benim gibi yıldızları izliyordur. Bu güne kadar hep kaybetme korkusu ile yaşadım. Ailemi, hayatımı, adımı, aklımı...ama bugün sevdiğimi kaybetme korkusu ile karşı karşıyayım. Bu korku tarifsiz bir acıya dönüştü ruhumda... ....Birinin vücudu acılarla kıvrılır diğerinin ruhu... Biri hayattan diğeri hayallerinden umudunu kesmiş iki genç... Çocukluğunun geçtiği kasabaya yıllar sonra geri dönen bir adam... Tüm kasaba halkının evlendirmek için seferber olduğu gelenek, görenek ve kurallar ile büyümüş bir kadın....Concluida
Ardıç Ağacı (TAMAMLANDI) Wattys2019
Orta Dünya'yı tekrar keşfetmeye ne dersin? Sürükleyici bir maceranın içinde kaybolacaksın. Ben yazarken heyecanlanıyor ve yaşıyorum. Sende okurken heyecanlanacak ve yaşayacaksın arkadaşım. Orta Dünyadaki bu macera dolu serüvende kahramanımızın yanında olmanı çok isterim. Eğer hazırsan bu maceraya, zaman kaybetme derim. Orta Dünya macerası seni bekliyor.Concluida
Yarım Melodi (TAMAMLANDI)
"Bazı duygular vardı ki, henüz notaya dökülmemeliydi." "Bazı aşklar alkışla başlamaz. Sessizlikle başlar." Avukat kadın ve şarkıcı adamın hikâyesi.Concluida
KIZIL 👑
© Tüm hakları saklıdır Kitap şarkısı: CAN KAZAZ - Sürsün Bahar Az sözle çok şey anlatacaksın. Sadece, Seni seviyorum diyeceksin ama öyle her zaman değil, yalnızca hissettiğinde.Concluida
Zecir
Bazı hikâyeler bitti dediğiniz yerde başlar. Tıpkı benim aşk hikâyem gibi. * 12 Ağustos 2023 - ilk kurgu 25 Ocak 2024 - ilk yayın 6 Eylül 2025 - finalConcluida
EDİBE |Tamamlandı|
"Ben güzel olmak istemiyorum ki." dedim fısıldar gibi bir sesle. Başını kaldırmadı. Ağlıyordu ama görmemi istemiyordu. " Sadece..." dedi boğuk çıkan sesiyle. Yutkunup devam etti. " Sadece benim güzelim olsan?" •° •° •° •° •° •° •° Elleri dizlerimin üzerineki ellerime uzandı. Titreyerek geri çekti. " Duyamaya bile katlanamıyor insanlar. Ama bu dünyada yaşanıyor bunlar." dedim titreyen sesimle. Ellerini yere koyup bana doğru kaydı. Ben sandalyede otururken o tam önümde dizlerinin üstündeydi. "Özür dilerim güzelim."dedi başını hafifçe dizime koymadan önce. Ne yapacağımı şaşırarak ellerimi kaldırdım yukarı. Geri çekmedim kendimi. Geri çekilemedim. Başını küçük bir çocuk gibi dizime yaslamıştı. Ardından dizimde bir ıslaklık hissettim. Omuzları sarsıldı sonra. " Kerem." diye mırıldandım onunla beraber ağlarken. "Ben güzel olmak istemiyorum ki." dedim fısıldar gibi bir sesle. Başını kaldırmadı. Ağlıyordu ama görmemi istemiyordu. " Sadece..." dedi boğuk çıkan sesiyle. Yutkunup devam etti. " Sadece benim güzelim olsan?"Concluida
AŞK İÇİN YAŞAMALI İNSAN
Kars'ın uçsuz bucaksız beyazlığı, gökyüzünden yere düşen sessiz bir ağıt gibiydi. Bu topraklar, sert rüzgarları ve katı töreleri kadar, içinde sakladığı derin acılarıyla da tanınırdı. İşte Eflal, bu çetin coğrafyanın en narin çiçeğiydi. Aşiretin gururla anılan kızı, güzelliğiyle efsanelere karışmış, kalbini ise yalnızca bir adama, Alparslan'a adamıştı. Sevda, onun için kutsal bir emanet, Alparslan ise bu emanetin sahibiydi. Fakat bir gün, bu emanetin kırıldığını, sevgisinin toprağa düştüğünü anladı. Alparslan, Eflal'in gözlerinde bulduğu huzuru, başka bir kadının gölgesinde aramıştı. Eflal'in üzerine kuma getirmek istemiş ve bunun için aşireti toplamıştı. O gün, Eflal'in içindeki sevda ateşi bir kor gibi yanmaya devam ederken, gururunun üstüne çöken karanlık, ruhunu üşütmeye başladı Odaları şimdi soğuktu; taş duvarlar, Eflal'in sessiz çığlıklarını yankılamak için oradaydı. Oysa bir zamanlar bu duvarlar, onun kahkahalarını, sevdasının umut dolu türkülerini taşırdı. Alparslan, eve her giriş yaptığında, Eflal'in yüreği daha da sıkışıyor, gözleri uzak dağların ardında bir çıkış yolu arıyordu. Kars'ın soğuk rüzgarları, onun acısını daha da derinleştiriyordu "Töre mi ağırdır, aşk mı?" diye sordu kendi kendine. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenmişti; çünkü aşiret kızlarına ağlamak yakışmazdı. Ama içindeki isyan, susturulması imkânsız bir fırtına gibi büyüyordu. Her gece yıldızlara bakıp, "Ben sevdim, ama sevdamı elimden aldılar," diye fısıldıyordu. Alparslan'a olan sevgisiyle gururu arasında sıkışmış, bir kadın olarak var olma savaşı veriyordu "Eflal: Karların altındaki sessiz çığlık", sadece bir kadının ihanetle yüzleşmesini değil; törelere, geleneklere ve kalbini yok sayan bir dünyaya karşı verdiği sessiz ama güçlü direnişi anlatıyor. Kars'ın karlı
İKİ YABANCI
Soğuktan donmuş ellerini cebinden çıkardı. Sadece bir kez kapıya vurması ile kapının açılması bir olmuştu. Hazırlıksızca karşısında duran adama baktı. Uzun saçları, kafasına taktığı berenin altına gizlenmişti. Sakalları her zamankinden daha da karışık ve uzun gözüküyordu. Kenarları kırışmış, çizgiler ile dolu gözleri dolu doluydu. Yaşlı yüzünde hüznün fırça darbeleri vardı. Sessizce, ağ tutmaktan halat bağlayıp çekmekten nasır tutmuş ellerini kapıdan çekerek geriye doğru adımladı ve içeriye girmesine izin verdi. Bu daveti bekletmeyip kar tutmuş botlarını önemsemeden, üşüyen ve gerilen bedenini sıcacık hava ile buluşturdu. İçeride yalnızca bir kanepe, üzerinde çaydanlık bulunan ve çıtırtılı sesleri ile insana huzur veren eski bir soba vardı. Başka bir zaman olsaydı, sobanın o sıcak ve dosthane kucağına kıvırılır keyfini çıkarırdı. Ancak bu şimdi imkansızdı. Kanepenin hemen çaprazında duran masanın üzerinde camdan yapılmış bir sürahi ve bardak duruyordu. Sonra onu gördü, battaniyesinin içinde tıpkı bir melek gibi uyuyordu. Dudakları pespembe bir düğmeyi andırıyordu. Küçücük diye düşündü, ne kadar da masum. Teni bembeyaz, kirpikleri uzundu. Kaşları neredeyse yok gibiydi. Gülümsedi bir an onun güzelliğine. "Herhangi bir değişiklik yok değil mi kararında?" Yaşlı adamın sesi ile ona doğru döndü. Yüzünde gördüğü endişeyi anlayışla karşıladı. Çünkü onunda içinde endişe fırtınası kopuyordu. "Hayır, Ali Osman Bey. Ben size bir söz verdim, bir anlaşma yaptık. Şimdi geri dönemem." Ali Osman, rahatladığını belli edercesine bir nefes verdi dudaklarından. "Senin bana ihtiyacın var, benim ona. Onunsa sana. Bunu sakın unutma." ©Tüm hakları saklıdır.| ©All Rights Reserved. -Yalnızca bu sitede yayınlanmaktadır. Başka hiçbir yerde iznim dahilinde yayınlanmamaktadır. Eğer kopyasına rastlaConcluida
AZİZE (TAMAMLANDI)
Azize başka toprakta yetiştirilmiş bir çiçek. Karadeniz'in yağmurlarına emanet şimdilerde. #roman 1Concluida
Ama ben en çok şeyi En kısa zamanda sana söyledim.. Yalnız sana. Özdemir Asaf
Más detallesPautas de Contenido