GÖKYÜZÜ

Gökyüzü kadar ucsuz bucaksızdı hayeller ...Ve ben gökyüzüydüm, maviydim tum siyahlara inat herkese gulumseyen kimseye kızamayan.Bulutlarda bulurdum huzuru bir tebessum olup acardı günes ve ben insanları severdim kızmazdım kimseye kızamazdım.Ne zaman kırılsa kalbim susardım sadece ama kırmak kırılmaktan daha cok canimı yaktı .İnsan kendisiyle savaşır mı ben savaşıyorum iste bir uçurum var ve iki taraftada ben varım hangi tarafımdan vazgeçmeliyim?Bir bilinmezliğe doğru kanat açarken bu yol beni hayellerime kavuşturur mu?Söyle kalbim neden sustun neden bitti tukendı kelimelerin, gözyaşlarım siz olmayacaktınız iste ben sizi silmisken neden yine yağmur olup yağdınız? Unutuyorum galiba ben gökyüzüyüm sadece güneş mi acmalı ben de ,yağmurlarımda vardır benim cogunlukta parcalı bulutlu olan kalbim siz görmesenızde her an yağabilir mevsim sıcak , insanlar kurak ve ben sadece gökyüzüyüm hüzün yüklü bulutlarla , güneşi de taşırım, sız görmesenizde ben gökyüzüyüm...