O BİLİYOR

YAZIM YANLIŞLARI DÜZELTİLECEKTİR.

"Gözlerimden akan yaşlar ölü bedenini ıslatıyordu, ağlarken başımı omzuna koyardım ve eliyle gözyaşlarımı silerdi. Şimdi ise tepkisiz bir şekilde karşımda yatıyor.

Bana hep inan, derdi. Hiç yalan söylemezdi ama şuan onun yalanlarına ihtiyacım vardı, "Lütfen," dedim elimi kalbine koyarak, dişlerimin birbirine çarpma sesini yine işitmiştim. Hıçkırıklarım ağlamamı engelliyordu ve ağlayamadığım her dakika nefesim daha fazla kesiliyordu.

Tekrar konuştum, "Lütfen, lütfen yalan söyle bana." Ellerimi teslim oluyormuş gibi havaya kaldırıp "Bak, bana bak! Görmüyor musun iyileştim, baksana bana! Deli değilim artık ben, iyileştim. Gerçekten iyileştim, gerçekten iyiyim."

İndirdiğim ellerimi dizlerime vurarak çığlık attım, "Neden?" dedim göz kapaklarını seyrederken, "Neden hiç yalan söylemezsin? Bir kere olsa yalan söyle, gör beni bak ben iyiyim."

Sırtımı duvara yaslayarak yere çöktüm, galiba kabullenmiştim,

"Kabul ediyorum."
"Kabul ediyorum."
"Beni hep olduğum gibi kabullendin, şimdi ise ben senin halini kabul ediyorum."

Kalbim yerinden çıkmak istiyormuşcasına atıyordu, artık dudaklarım birbirine yapışmıştı, tek bir kelime dahi etmeyip oturduğum yerden kalktım.

Son bir defa bu hissi yaşamak için elini havaya kaldırıp kendi gözyaşlarımı sildim, işte o an anladım ki gerçekten onu kaybetmiştim. O yaşamıyor gerçek bir ölü, ben ise onun hasretiyle yaşayan bir ölüyüm..."