Autodestrucción

Autodestrucción

  • WpView
    OKUNANLAR 7,410
  • WpVote
    Oylar 199
  • WpPart
    Bölümler 17
WpMetadataReadDevam ediyor
WpMetadataNoticeSon yayınlanan Pzt, Tem 20, 2015
A veces me pasa, que estoy rodeada de gente, gente que me escribe, que me critica, que habla conmigo. A veces, estoy rodeada de cientos de personas, y al mismo tiempo, me siento sola, me siento como viento en el desierto, como gota de agua en una llovizna, como mota de polvo. A veces siento que a nadie le preocupe lo que esté rondando por mi cabeza, que la gente es tan individualista y pesimista, que no sé preguntan el porqué de las cosas, simplemente las hacen y ya está. A veces siento que los que están a mi alrededor pasan, como el tiempo lo hace. Yo antes no era así, no era tan como todos, era una flor en medio de un campo marchito, era una persona que daba y no se cansaba de dar, y recibía lo justo. Y ahora, parándome a pensar, me he dado cuenta de que estamos solos. Divago mis pensamientos por aquí, para que alguien me lea lo que grito en silencio, así que abre la bañera y llora. Así que gracias por todo lo que soy ahora, porque has creado un monstruo, mi querida sociedad.
Tüm hakları saklıdır
#158
placer
WpChevronRight
En büyük hikaye anlatıcılığı topluluğuna katılınKişiselleştirilmiş hikaye önerileri alın, favorilerinizi kütüphanenize kaydedin ve topluluğunuzu büyütmek için yorum yapın ve oy verin.
Illustration

Ayrıca sevebilecekleriniz

  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • LUNG
  • Flor De Loto
  • Gaïïa Los Sueños de Un Dragón Blanco
  • El diario de una chica
  • Surrender © [Corrección]
  • Destino Equivocado
  • ALONE
  • Los 273 latidos de mi corazón.

Vivir a medias basados en el conformismo muchas veces eso no es vivir, perdemos los días con la esperanza de que estamos haciendo lo correcto y que para los ojos de las personas es aceptable... pero nos estamos olvidando de lo más importante del vivir: Saberse libres. Tenía apenas diecisiete años cuando mi vida se transformó para siempre, sin darme cuenta fui perdiendo lo que más me importaba con el pasar de los años, todo cambió... yo cambié. Ahora simplemente no me reconozco, veo mis manos, mi cuerpo, toco mi rostro, mi cabello y parecen ser los de alguien más; y es que cuando entregas todo por amor simplemente te quedas vacía y marchita por dentro. Me enamoré de él sin siquiera sospechar de lo que se avecinaba, tan ingenua como siempre. Ahora los días han dejado de significar, se han vuelto eternos, las horas insufribles, los minutos un tormento y los segundos mi propio infierno... He tenido de sobra para pensar en mi vida, mi patética vida. He tropezado y me he levantado... vuelvo a caer y con cada tropiezo me vuelvo más débil... hay días en los que dejo que mi mundo se venga abajo y la soledad, mi fiel compañera, tome posesión de mi cuerpo, dejándome embriagar por sus palabras y dejando que fluya en mi interior. Dicen que el tiempo puede sanar las heridas. Pero lo que no nos dicen, es que las cicatrices siempre nos recordarán el pasado, que la sensibilidad esquiva el razonamiento y éste, a su vez, desgasta la entereza... Dicen que de todo se aprende, pero cuanto daría por qué no siempre las lecciones fueran tan dolorosas. Nota: este libro es totalmente mio, producto de mis días felices y tristes.

Daha fazla bilgi
WpActionLinkİçerik Rehberi