UNUTULMUŞ

Soğuk bir mart akşamıydı sis sanki İzmir'i kollarının arasına almış uyutuyordu.
Yemekten sonra odama çekilmiş  kitabımı okuyordum babam kapıda belirdi:
- Melis, ben çıkıyorum evde kimse yok dikkatli ol.
Evde annem yoktu çünkü ben onu hiç tanımamıştım annem beni 1 yaşındayken terk etmişti. Hem anne özlemini icimde yaşamış hemde o kadından nefret etmiştim.
O kadın -annem- beni hiç özlemiş midir acaba? Babamı minicik bir bebekle terk ettiği için hiç vicdan azabı çekmiş midir ? Tamam bunlar içimi kurcalıyacak kuruntular ama bunları o kadından -annemden- öğrenmem ger...
Aniden ard arda silahlar patladı hem de babamın gittiği yoldan. Kalbim sıkışıyor nefesim daralıyordu.
"HAYIR OLAMAZ, BABAM OLAMAZ"
Derken kapıya koştum evimiz 6 katta olmasına rağmen asansörü değil merdivenleri kullanmıştım bu yüzden 5-6 merdiveni birden. iniyordum.

Evet karşımda yerde yatan bir ceset ama babam mı göremiyorum gözlerim kararıyor hayır bayılamam şimdi olmaz onun kim olduğunu öğrenmeden olmaz.