VİSAL

Kimsesizlik kapıları çıkmaz sokağa açılan bir evdi.

Açtığın zaman gördüğün büyük bir boşluk zamanında dolu olan o sokağın geçmişten izlerini taşıyordu.

Bazı insanların kalbinde büyük bir sevgisizlik boşluğu oluşurdu. Ve bu boşluk başka bir kalbin sevgisiyle dolardı.

Küçük bir sevgi kırıntısı bile bu kalbe iyi gelirdi.

Kalbimde açılan büyük bir sevgi boşluğunu, o doldurmuştu.O içimdeki küçük kız çocuğuna sanki bir balon,bir bebek, bir çikolata vermiş de o kızı çok sevindirmiş gibiydi.

Ama her güzel şeyin bir sonu olduğunu küçük yaşta öğretmişti hayat bana.

"Sen..." Adımlarım tam önünde durdu. Gözlerine bakıyordum ama bu baktığım gözler,benim tanıdığım gözler değildi.

"Sen beni kandırdın. Benim acıma ortak oldun,beni kollarında uyuttun." Durdum. Nefes almakta zorlanıyordum ama devam ettim. "Her şeyin düzeleceğini sen söyledin bana. Sen!" Uzun bir sessizlik oldu. Hiç bir şey söylemedi.

Sustu.

Böyle bir şeyin gerçek olmadığını söylemedi.

Susarak doğruladı.

Susarak beni öldürdü.

Bizi öldürdü.