Huzur

Huzur, çok insanı peşinden koşturan yegane varlık. Huzuru bulmak için neler denemiyor ki insan. Ölümü bile bir dostu olarak Azrail'i bile sırdaşı olarak görüyor huzur için. Huzuru bulmak için savaşıyor tüm ömrünce. Zamanı yeterse... Huzur peşisıra mutluluğu da getiriyor da ondan tüm bu didişme. Hayatın tohumunda huzur yok değil ama derinlerde; biraz zorluyor insanları. Öyle değerli bi varlık ki ulaşmak için çok şeylerimizi feda ediyoruz. Bazen bir vuslatı bazen bir özlemi bazense bir hayatı feda ettigimiz oluyor. Anlayacağımız o ki bu huzur denilen tomurcuk öyle açılmıyor ha deyince. Biraz çapa istiyor biraz gübre e tabi haliyle biraz da şevkat. Sen bunları verirsen rengi pak bir gül çıkıyor karşına. Acılarının da karşısında duruyor bu gül..Anılarınında.. Yüzüne gülümsemeyi getiriyor kalbine ferah. Hatıralarını hayatı getiriyor geçmişe refah. Ve biliyor musun huzur da mevsimliktir mevsimini belirleyen ise insanın kendisidir.