RUH ÇIYANLARI

Elindeki tüyden damlayan mürekkebe aldanmadan öylece kağıdın üstüne eğilmiş bekliyordu kadın. Bir acelesi yoktu ölmek için. Dolunayın parlak ışığının yüzüne yansımasından şafağa daha saatler olduğunu anlıyordu pek âlâ. Simsiyah far sürdüğü çekik gözlerini hafifçe kısıp elindeki tüyü bırakarak dumanı tüten sigarasını zarif parmakları arasına aldı. Sanki bulunduğu odada daha 1 aylık bebek yokmuş gibi. Çocuğun kara bahtı o günden belliydi aslında. Daha bebekken umursanmamaya başlanmıştı. Ne yazık! Kim isterdi ki annesi tarafından daha doğduğu anda vazgeçilmeyi. Kadın sonunda bitirdiği mektubu uzun parmaklarının arasına alarak katladı ve üstüne mühür bastı. "Albey!". Seslenmem ile kapıda ki muhafız içeri girdi.

"Kraliçem?". "Bu mektubu al ve üstünde ismi yazılı olan kadına teslim et. Sakın kaybedeyim deme! Mektubun başına en ufak bir şey gelirse Tanrı Ametist şahidim olsun ki yıl boyunca işlenen bütün günahları senin bilirim!". Albey hiç gocunmadan elimdeki mektubu alıp "Emredersiniz efendim." diyerek selam verip seri adımlarla dışarı çıktı. Kraliçeden delicesine korkuyor olmalarına rağmen muhafızlar bu ırka ve millete sonsuz saygı içinde görevlerini yapıyorlardı.

Kadın sonunda bebekle baş başa kaldığında ilk defa ne yapacağını bilemeyerek olduğu yerden beşiğe doğru bakıyordu. Yaptığı doğru muydu tartışılır, fakat o an için Kraliçe en doğrusunun bu olduğunu düşünmüştü. Daha fazla beklemeye lüzum yoktu. Ay yavaş yavaş kaybolmaya başlamış, tan yeri hafif ağarmaya başlamıştı. Vakit gelmişti.

Kraliçe 1 yıl boyunca bu günü beklemişti. Kızı, kendinden sonraki en güçlü varisi, Tanrı Ametist'in 100 yılda bir olacak şekilde ayarladığı Mor Tutulma bu şafakta olacaktı.
(Yeni bölüm önümüzdeki günlerde gelecektir.)