YIKIMIN ÇOCUĞU

"Beni istemediniz, dışladınız sevdiğim adam, kız kardeşim, abim, ablam, annem, babam! Söyleyince kulağa komik geliyor. İnsanlara bunu anlattığım da bana inanmıyorlar. Şizofreni hastasıyım sanıyorlar, haklılar. Sonuçta hangi anne baba canından olanı sevmez? Ama gün gelecek, devran dönecek o çok sevdiğiniz tahtınızdan olacaksınız. Zenginliğiniz kalmayacak. Yatlarınız, katlarınız, arabalarınız. Hepsine sahip olacağım."

Bu bir şovdu, ben ise en önemli parçasıydım. Onlarca çift göz şaşkınlık ve merak dolu bakışlarla beni izliyordu. Gülümsedim, olası zaferime yavaş yavaş adım atıyordum.

"Bu insanlar beni bir odaya tıktırdılar, dört ay boyunca. Dile kolay tabi... Dört ay boyunca nöbet geçirmediğim zamanlarda dahil her gün sakinleştirici ilaç verdiler. Hissizleştim, konuşamaz oldum, düşünebiliyor musunuz? Hiçbir şey yapmadım. Hiçbir şey. Tek hatam doğmaktı. Gerçi bu durumda doğmamda onların hatası ama... Burada bu konuşmayı yapmamın sebebi ben hayatıma sıfırdan başlayıp tırnaklarımla kazıya kazıya bir yerlere gelmeye çalışıyorken onlar güllük gülistanlık hayatlarına devam ediyorlar. Adalet bu mu? Hak etmedikleri şekilde yaşayıp deli paralar kazanıyorlar. Benim şirketi taşıdığım yerden devam edebileceğinizi sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Size dava açmaya hazırlanıyorum, bir kaç güne polis ve ekipleri kapınıza geldiğinde şaşırmayın diye söylüyorum. Çok değerli misafirlerim, artık gerçekleri biliyorsunuz, fakat tam anlamıyla Narin ailesinin gerçek yüzünü gördüğünüzü sanmıyorum, fakat şimdilik bu kadar."

Bir zamanlar delicesine sevdiğim uğruna her şeyi feda edebileceğim yeşil gözler yapma dercesine bana bakarken aldırmadım.Sonuçta her şey onların hatasıydı değil mi? Virane halimin sebebiydi onlar, kaybettiğim hayatımın, çocuk ruhlu Akşın'ın sebebiydi ailem ve eskiden sevdiğim adam.