EFLÂL

Kendimi tutamadım gülmekten az kalsın tepe taklak Ateşin omzundan yere kapaklanacaktım.
Biz beş kişiydik;

İçimizdeki küçük çocuğun yaşadıklarına karşın oluşan öfkemizden doğan bir Ateş'imiz,

O küçük çocuğun yanan hayallerinin tutuşturduğu Alevimiz,

Küçücük olmasına karşın o küçük çocuğun hâlâ bı ümitle bizi hayata tutunduran barışık tarafı Barışımız,

Yine o küçük çocuğun içindeki şefkatli Canımız,

Birde ben vardım işte Eflâl bizim içimizdeki yaraydım ben...