KURAL.1

Keşke...'' kafasını sinirle çevirip bana baktı. Gözlerinde şahit olduğum öfke bana değildi, o zaten çok yatkındı sinirlenmeye. Ama o gözler korkuyu, insanın vücuduna bir sanatçının tuvale sürdüğü boyalar kadar kusursuz şekilde yayıyordu. ''Keşke, o gün seninle karşılaşmamış olsaydım. Keşke o liseye gelmemiş olsaydım. o zaman seni görmemiş olurdum.'' Gözleri durgunlaştı ama bir alev asla hararetini kaybetmezdi, onun gözlerindeki ateş durgunlaşmasına rağmen hararetini korumuştu. Gözündeki ağaçlar bendim ve karşımdaki adam beni gözlerindeki ateşle yakıyordu. ''Çok konuştun.'' Gözlerimi şaşkınca kırpıştırdım. Böyle mi düşünüyordu gerçekten? Söylediklerimin üstüne bir kelime dahi etmeyecek miydi?

''Sinirlendiğin zaman çok konuşuyorsun, biraz çeneni tutmayı öğren. Bu huyundan nefret ediyorum'' Başımı dikleştirdim kimsenin altında kalamazdım ben bir kadındım ve kendime ezdireceğime ölürdüm daha iyiydi. ''Ben de senin sinirlenince bana sert davranmandan, gözlerin ile beni yakmandan, benden iğrenircesine bana bakman ve her seferinde beni o sinir ile kendine bağlamandan nefret ediyorum.'' Gözleri bir anda sertçe beni buldu ve ben bir anda ağzımdan hiç çıkmasını istemediğim şeyleri söyledim. ''Bağlıyorsun insanı kendine. Sinirinle, tavırlarınla. Her şeyinle çekiyorsun insanı. Sanki insan sana her baktığında tekrardan âşık oluyor ya da bilmiyorum bu sadece benim için de geçerli olabilir.'' Şaşkınca gözleri dudaklarımdan çıkan kelimelere tutundu ''Ne...?'' sertçe yutkundu. Âdem elmasının hareketlerini izlerken boğuk sesi ile tekrar sordu. ''Ne dedin sen?''