SARIL KENDİNE

SARIL KENDİNE

  • WpView
    Membaca 1,866
  • WpVote
    Vote 882
  • WpPart
    Bab 19
WpMetadataReadBersambung
WpMetadataNoticePublikasi terakhir Kam, Jul 21, 2022
"Gün doğumunda buluşalım kaderim, yeni bir günde tertemiz hikaye yazalım kendimize... Güneşin ilk ışıkları iyileştirsin bizi, beraber kalkalım düştüğümüz yerden..." "Gözlerime bak Dilhun" dedi, yalvarır gibi... "Bak, ne görüyorsun?" Bir adım uzaklaştım, arkamda kalan merdivenler aklımdan çıkmıştı "Yapma Araf, ben... Ben korkuyorum sevmekten, çok korkuyorum." Gülümsemesi büyüdü, kehribar gözlerine baksam yanacaktım sanki, "korkma ay parçası, sevdam iyileştirir bizi." Geriye doğru bir adım daha atacaktım ki kolumdan tutup beni kendine çekti. Çok yakındık, heyecandan hızla atan kalbim bana yardımcı olmuyordu "asla düşmene izin vermem ay parçası, korur seni sevdam, her düştüğünde tutar seni" dedi. Zaman durmuştu sanki, ne Araf'ı itmeye ne de ona sarılmaya gücüm yoktu. Gözleri dudaklarımı buldu, hafifçe yutkunup tekrar gözlerime baktı "Araf..." Dudakları dudaklarıma kapandığında, sözlerim yarım kalmıştı... "Birisi vardı ki Araf'tı, varlığı da yokluğu da belâlıydı.. canım yanmasın diye canını yaktığım, fakat yaktığım canımın kendisiydi..." Araf'ta bir Dilhun Arslan...
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#94
kısa
WpChevronRight
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
Illustration

anda mungkin juga menyukai

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Halısaha |texting
  • Vatan Uğruna
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Karven
  • Sessiz Yemin

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailme konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Detail lengkap
WpActionLinkPanduan Muatan