YALNIZ MELEK

Hayatına kimsenin girmesine gerek yok bence, nede olsa illaki bir gün bırakıp gitmicekler mi? Gidecekler tabii, o kadar dengesiz, düzensiz, bencil bir dünyada yaşıyoruz ki, kimsenin kimseye karşılıksız bir faydası yok. Bizzat kendimden biliyorum, acı çekersin kimse duymaz veya duymak istemez zor durumda olursun kimse görmez ve ya görmek istemez. Hayat bu, kimseye adil değil. Bu yüzden değerinizi bilin şu hayatta kendinizden daha değerli ve ya kıymetli kimse olmasın.

Tek başıma yapa yalnız bir biçimde otururken, yanıma geliyor ama sırf canları sıkıldığı için belli etmemeye çalışsalarda insan her halükarda anlıyor
zaten 'neyin var anlat diyorlar, anlatıyorum, boş ver diyorlar hayat bu işte BOŞ VER
~

Burukca gülümsedi genç kadın göz yaşları arasın, kimse anlamadı onu istesede anlayamazdı zaten. Bir insan başka bir insanı anlamak için yaşadıklarını bir bir yaşaması gerekiyordu. Adam kadına yıkılmış bir biçimde bakıyordu, bir insqn bir insanın acısını kendinde hissedebilirmiydi, Adam hissediyordu ve her zaman için kendine ' elimden gelsede ruhundaki ve ya bedenindeki acıları kendime geçirebilsem' diye. Ama yinede elinden bişey gelmiyordu adamın. Genç kadın her gün daha fazla yıkılıyordu, her vakit daha vazla yoruluyodu omuzlarındaki yükler ona dertten başka bişey vermiyordu yorulmuştu artık çok yorulmuştu. Ölmek istiyordu adeta ama ne mümkün, kaç defa intihara kalkıştığını sayamamıştı bile ve her seferinde kendi kendine ' ölmeyi bile beceremiyorum ben ne diye varım yaşamayı haketmediğim bir dünyada yaşamanın lüzumu yok, ruhum zaten ölmüş üstüme de toprak atın dünya kurtulsun' diye isyan ediyordu ama ne fayda ne ölebiliyordu nede yaşabiliyordu...

Genç kadın adama yaklaştı, göz yaşları içinde " bak bitmiş bir haldeyim, daha ne kadar bitirebilirsiniz ki." kriz geçiriyordu resmen, adamın göğüsünü yumruklayarak " bak yoruldum anl