DÜŞ MAHZENİ

"Çok fazla içiyorsun" diye mırıldandım. Bakışlarımı dans eden bedenlerin midemi bulandıran görüntüsünden ayırıp Korhan Alaz'ın topraklarına çevirdim. Ne zaman ona dönüp baksam beni izliyorken görüyordum, öyle bir bakıyordu ki beni kendi elleriyle kazdığı bir mezarın binlerce kat dibine gömüp üzerime ateşini atıyor, mezarına hapsediyordu sanki.

Bakışları acıydı, yaralayıcıydı; canımı çok yakıyordu.

𝘉𝘢𝘯𝘢 ö𝘺𝘭𝘦 𝘣𝘢𝘬𝘮𝘢 𝘴𝘦𝘷𝘨𝘪𝘭𝘪𝘮 𝘣𝘶 𝘢𝘵𝘦ş𝘵𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘭𝘦 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘤𝘢𝘯 𝘺𝘢𝘬ı𝘤ı, ç𝘰𝘬 𝘥𝘢𝘩𝘢 𝘢𝘤ı.

"Mira" dedi boğuk bir sesle. Ona öyle dikkat kesilmiştim ki gürültülü kalabalığa rağmen sesini çok net duyabilmiştim.

"İçimden sana kadar sayıyorum" dedi, kuru topraklarını benden ayırıp önüne döndü. Parmaklarını viski bardağının üzerinde naif dokunuşlarla gezdirdi, bardağın kenarındaki ıslaklık parmaklarına bulaştı; parmakları duraksadı. "Sonra duraksıyorum"

Sesinde acı vardı, o acılara göğüs geriyordu.
Acılarında ben vardım, bana her rastladığında ayağı çukura düşüyor, göğüs gerdiği omuzları bunu sırtlanamayıp çöküyordu.

Onu yıkıyordum, onu mahvediyordum.

"İçimde bile seni tamamlayıp, sana gelemiyorum. İçimde bile yarımsın Alev"