Sin movimientos lúcidos

Sin movimientos lúcidos

  • WpView
    Reads 26
  • WpVote
    Mga Boto 0
  • WpPart
    Mga Parte 4
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Thu, Jun 23, 2022
WpInfo
Tula
Este es un poemario de una suicida, alguien que amaría ser llamada poeta maldita aunque no es posible más. Puedes ver cómo decaigo y me rindo; mi agonía en algo que quiero creer arte. Pero en silencio, que nadie escuche los movimientos lúcidos...
All Rights Reserved
#540
literatura
WpChevronRight
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • Destrózame
  • Cartas que nunca recibiste
  • Pobre Ser
  • POESIA ERÓTICA Y OTROS DEMONIOS
  • Diario de una chica "Loca"
  • Cuatro letras mortíferas
  • Aire de emociones
  • Cuando Amé Y Fallé
  • El niño que miro a la muerte y le dio un abrazo.

Vivir a medias basados en el conformismo muchas veces eso no es vivir, perdemos los días con la esperanza de que estamos haciendo lo correcto y que para los ojos de las personas es aceptable... pero nos estamos olvidando de lo más importante del vivir: Saberse libres. Tenía apenas diecisiete años cuando mi vida se transformó para siempre, sin darme cuenta fui perdiendo lo que más me importaba con el pasar de los años, todo cambió... yo cambié. Ahora simplemente no me reconozco, veo mis manos, mi cuerpo, toco mi rostro, mi cabello y parecen ser los de alguien más; y es que cuando entregas todo por amor simplemente te quedas vacía y marchita por dentro. Me enamoré de él sin siquiera sospechar de lo que se avecinaba, tan ingenua como siempre. Ahora los días han dejado de significar, se han vuelto eternos, las horas insufribles, los minutos un tormento y los segundos mi propio infierno... He tenido de sobra para pensar en mi vida, mi patética vida. He tropezado y me he levantado... vuelvo a caer y con cada tropiezo me vuelvo más débil... hay días en los que dejo que mi mundo se venga abajo y la soledad, mi fiel compañera, tome posesión de mi cuerpo, dejándome embriagar por sus palabras y dejando que fluya en mi interior. Dicen que el tiempo puede sanar las heridas. Pero lo que no nos dicen, es que las cicatrices siempre nos recordarán el pasado, que la sensibilidad esquiva el razonamiento y éste, a su vez, desgasta la entereza... Dicen que de todo se aprende, pero cuanto daría por qué no siempre las lecciones fueran tan dolorosas. Nota: este libro es totalmente mio, producto de mis días felices y tristes.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman