house of memories

arkamı dönüp giderken üstümü düzeltiyordum bir yandan da, "ama üzgünüm ki bana bir emir verildi..." durdum ve arkama baktım, "ölmen gerekiyor." sağ elimi adama doğru uzattım ve ateşin çıkmasına izin verdim. zavallı adamın çığlığı sokağı doldururken çatıdan gözüken kişiye baktım, aoron. bana hayal kırıklığı ile baktığını anlayabiliyordum. ama onlar beni bu hale getirmişti, yapacak bir şey yoktu. yanıma indiğinde ona bakmayı bırakmıştım. "böyle öldürmene gerek yoktu, hiçbir insan böyle ölmeyi hak etmez." son dediği şey ile hızlıca ona döndüm, inanamayarak. "onlarca çocuğu tecavüz eden biri böyle ölmeyi hak eder, hatta daha kötüsünü. ordaki herif bir insan değildi, ben ne yaptığımı biliyorum." bir çırpıda söyledim ve anında uzaklaştım oradan. "eskisi gibi olmadığını biliyorsun, bunu geri getirmek için neden hiç çabalamadın?" bir gün bunu diyeceğini biliyordum. motoruma binerken cevap verdim.

"sana zarar verebileceğimi bildiğimden."