Lavanta

Onsekizinci doğum günümde elime ulaşan mektubun hayatımı altüst edeceğini bilemezdim. Gerçek annem ya beni arıyordu ya da beni seven insanları kaybetmemi istiyordu. Her iki şekilde de karşıma çıkmaması nelerle karşılaşacağımın sadece bir öngösterimi olabilirdi

~•

"Her zaman acı verici değillerdi. Çoğu zaman yara olmazdı bile. Annem merhem sürerdi geçerdi. Bazen izi kalır ama, öyle işte." dedi nefes verirken. çene hatları gerilmişti. yanımda ilk defa bu kadar savunmasız duruyordu.

"Benim de izlerim var. Seninkiler gibi."

Pansumanını bitirdiğimde gözlerimiz hizanlandı. kalbim teklemişti sanki. ellerim kontrolsüzce yüzüne çıkmış morarmış şakağını narince sevmeye başlamıştı.

açtığı bacaklarının arasında ilerleyip biraz daha yaklaştım ona. aramızda sanki mesafelerin eritemeyeceği bir yakınlık vardi. gözlerinin icinde kaybolduğum esnada titrek nefesi odayı dolduran tek ses oldu. başını karnıma usulca yasladı elleriyse bel kıvrımlarımı sahiplendi. o kadar siki sarılıyordy ki sanki "seni hic bırakmayacağım" der gibiydi