Ruhumun Derinliğinde

Hepimiz şiddetin ne kadar kötü olduğunu ve toplumda bunun olmaması gerektiğini savunuruz. Bunun aşk adı altında affedilmemesi gereken bir olay olduğunu söyleriz.

Peki ya bunu bizzat yaşarsak?

Olayın içerisindeki o kişi bensem?

Ya bizde bir gün o olayın başrolü olursak. İşte Aden bu hikayenin başrolüydü.

Bir insanın bir insana ne denli zaafı olması gerekirdi. Ya da hangi zaafımız kimsenin erişemeyeceği noktada olmalıydı. Benim kendime zaafım sanırım onu görene kadardı. O,kim mi? O, Yekta. Artık kimseyi sevemem dedikten sonra karşıma sevginin vücut bulmuş haliyle çıkan o kişi Yektaydı.

Fakat bazen sevgi sandığımızın aslında hayatımızı mahveden o şey olduğunun farkında bile olmayabilirdik.

İşte Yekta benim için hem sevgi hem de hayatımın mahvoluşuydu...