İRTİHAL

Beyaz kapıyı itip içeri girdiğimde yüzüme çarpan kan kokusuyla olduğum yerde çivilendim adeta. Gözlerim etrafı taradı. İlk annemi gördüm. Merdivenlerin dibindeydi. Yerdeydi. Kan gölünün ortasındaydı. Kesik nefesimle ona yaklaştım. Yavaşça çöktüm. Karnından defalarca vurulmuştu. Sayamadığım kadar delik vardı. Annemdi. Elinde telefonu vardı. Benimle konuşmuştu. Annemdi, karnında beyaz bir gül vardı. Annemin kanıyla renklenmişti. Annemdi. Nefesim kesilmişti.

Yavaşça kafamı çevirdim. Masanın üstünde babamın bedeni vardı. Kollarından halıya damlayan kan sesini işittim. Başka ses yoktu. Ben nefes alamıyordum. Beyaz halı kırmızıydı. Ben nefes alamıyordum. Kalkmaya çalıştım. Babamın yanına yanaştım. Sırtından defalarca vurulmuştu. Sayamadığım kadar delik vardı. Babamdı, masadaki elinde meyve bıçağı vardı. Direnmişti. Babamdı, sırtının ortasında beyaz bir gül vardı. Babamın kanında yıkanmıştı. Babamdı. Ciğerlerim batıyordu.

Sağa çevirdim başımı. Bilir gibi, hisseder gibi. Alimin ayağını gördüm. Saklanmıştır Ali. Koltuğa tutunarak oraya geçtim. Alimdi. Benim minicik kardeşimdi. Ellerim ağzımı kapattı. Alim. Boğazı kesilmişti. Minicikti. Benim alimdi. Göğüsünde beyaz bir gül vardı. Tek yaprağı kan içinde. Olduğum yere çöktüm. Attığım çığlık benim intikam yeminimdi. Ard arda defalarca çığlık attım. Attığım çığlık benim intiharımdı. Bir çığlık daha. Bu benim isyanımdı. Bir çığlık daha. Son çığlığım işte bu benim artık kimsesizliğimdi.