ZİFİRİ KARANLIK !!!

Filozofun gece yarısı aklına üşüşen bir soru gibi sevdim seni. Seni çözemiyeceğimi bile bile peşine düştüm tünelin sonundaki ışığı görmeden ilerliyorum hep üst üste birikiyor yanlızlığım daha da zifirleşiyor karanlığım Ben Çisil, Çisil Korkmaz... Soyadım gibi artık korkacağım şeyler de yok hayatımda insanlarda yok. Destak alacak bir ailem bir arkadaşım bile yok. Evet çaresizim bunu kabul de ediyorum ama düzelteblirim de hayatımı... Baştan yazmak gibi. Gerçekleşmeyecek olmasına adadım bile kendimi. Sorun şu ki ben yalnızım. Elim kolum bağlı... Evet mecaz anlamda değil gerçekten bağlı...