BERZAH

Attığım her adımda oraya yaklaşmamla artan kalp atışlarım bana kolaylık sağlamıyordu, usulca önünde durduğum banka baktım, kahretsin oradaydı dolan gözlerimle yüzünü incelemeye başladım hala aynı bakıyordu eksilmemiş gibi, hızlıca aldığım nefeslerle yanına oturdum. Sakin olmalıydım birazdan geçerdi pelin bu durumda gözlerimi kapatıp, derin nefesler alıp içimden 10'a kadar saymamı söylemişti.

1, 2, 3, 4, 5, 6,7,...8,...9,...10 yavaşça gözlerimi açtım.

Gözlerimi sağıma döndürmemele gülerek bana baktığını gördüm. Donuk kalan suratımla gülümsemesine bakakaldım. O nasıl gülebiliyordu, ölüler gülebilir miydi, gülemezdi ki pelin bunun imkansız olduğunu beynime kazımıştı ilk zamanlar ki gibi değildim, beynim benimle oynamaya devam ediyordu.

" Ah hadi ama sevgilim hala mı inanmıyorsun ben olduğuma ? " sorusuyla aklımı kaçırmışcasına ona baktım delirdiğimi hissetmeye başlamamla nefes alamaz oldum.

" Ne kadar zamandır seni bekliyorum haberin var mı? peşimden gelme dediğin için sadece burada bekledim. " buraya gelmeseydim onu görmeyeli 1 ay oluyordu, belkide Birce haklıydı buraya bilerek gelmiştim ama bu benim suçum değildi ki canım acıyordu,

" Sen gerçek değilsin. " nefesini vererek güldü.

" O zaman neden buradasın sevgilim. "

• Fantastik kurgu değildir!!