Babalar ve Çocukları

"Şimdi anladığım doğru mu?İkinizde benden bir şans istiyorsunuz?" diye sordu karşısındaki iki adama.İkiside hızlıca başını salladı.
Genç kız derin bir nefes aldı."Ama ben ikinizide sevmiyorum.Ayrıca benim zaten bir sevgilim var." İki kas yığınıda bunu önceden bildiğini belli ederek tebessüm etti.Kurtuluş yoktu. "Tamam, çocuklarınızı alıp gelin,bir yarışma yapacağız."
Her zaman sessiz,sakin ve soğukkanlı olan Ural bu anlaşmaya sadece gülümserken;konuşkan, deli dolu olan Caner ise zıplayarak hızlıca yerinden kalktı ve kızın yanağına en iğrenç öpücüğünü yapıştırdı."Bütün yarışmaları kazanırız biz oğlumla," dedi abartıyla.Ardından rakibine göz dağı vererek konuştu."Hepsini alırız."
***
"Şimdi haksızlık ama. Bizde kadın eli yok. Bu yemekleri yapamayız."Diye itiraz etti Caner elini havaya kaldırarak. "Onun kızı var."dedikten sonra sıkkın bir ifadeyle yanındaki oğluna kafasını çevirdi."Ben de ise marul kafa bir beceriksiz." 7 yaşındaki çocuk elindeki plastik kepçeyi tezgaha fırlattı."Ben bu şartlar altında çalışamam."
Caner başında kahkaha atan kıza işaret parmağını kaldırarak "Joker hakkımız var mı acaba?" diye sordu. Kızcağız gülümseyerek "Yok." dedi.
Caner "Peki seyirci joker hakkı?" dediğinde ise "Seyirci görebiliyor musun?" dedi etrafını göstererek. Genç adam sıkıntıyla başını salladı.
"Hah!Telefon joker hakkı??"
Kızın gülümsemesi dahada genişlerken hayır anlamında kaşlarını kaldırdı. Caner küçük bir çocuk gibi dudaklarını büzüp derin bir iç çekti. "İş başa düştü o zaman."
Genç kız elindeki oklavayı adamın göğsüne doğru bastırdı. "E bir zahmet, ödül benim." diyerek göz kırptı.