Bir Yara Bir Gülüş

"Geçmişini değiştiremezsin, değiştiremeyeceksin."
"Ne yapacağım peki, nasıl geçecek bu?"
"Cevabı çok kolay aslında, seveceksin."
"Kimi?"
"Kimseyi, geçmişini seveceksin. Sana hissettirdiği acıları seveceksin. Sana bıraktığı her yara için kocaman bir gülüş armağan edeceksin kendine."
"Nasıl başaracağım bunu, nasıl biter bu?"
"Başarmayacaksın, başaracağız. Yaralarından doğan gülüşlerinden öpeceğim seni, çiziklerle dolu bileklerini okşayacağım. Yalnız değilsin, ben buradayım."
"Ya gidersen?"
"Ben gitmem."
"Oldu da gittin diyelim."
"Ben gitmem Aren, gitmem güzel kızım."
Ve gitti. Önce geçmişimi sevdirdi sonra yaralarımı gülüşlere çevirdi. Bir hayat sundu bana, yaşama sebebim oldu. Kesik izlerimden öptü o beni, başkalarının iğrenerek baktığı kollarımı sevdi. Giderken beni hiç tanımamış gibi devam et dedi bana, oysa ben onu tanımadan önce yaşamayı beceremeyen ama ölmek için fazla korkak aciz bir kız çocuğuydum. Öylece unutamazdım onu.
Ama unuttum. Gitmem dedi, gitti. Unutmam dedim, unuttum. Çok mu geç kalmıştık birbirimize? Olur muydu bu saatten sonra?