SIR

Hergün olduğu gibi bugün de güneşin ilk ışıklarıyla uyandı. Son iki senedir alışkanlık haline getirmişti erkenden kalkmayı. Annesinin ani ölümüyle zaten bir önemi olmayan hayatı şimdi hiç çekilmez duruma gelmişti. Yaşananlardan sonra uzun süre toparlanmamak onu uykularından uzaklaştırmış, yalnızlığıyla sığındığı geceleri de kabuslarla bölmeye başlamıştı. Her gece eski günlerini düşünür, annesini hayaliyle sabahlardı. Sonra da hiç bozmadığı yatağından kalkar, hayatta onun için değerli olan tek şeyi; birtanesi, tek arkadaşı, kıymetlisi annesinin fotoğrafını öper ne kadar çok özlediğini söylerdi ona. Bugünün de diğer günlerden bir farkı yoktu Cansu için. Oysa nereden bilebilirdiki hayatlarını mahveden, annesini ondan koparan, onu bu evde yalnızlığa mahkum eden babasının karşısına çıkacağını.