~ SILENT SCREAM ~

Yavaşça kalktım ilaçlarla süslenmiş yatağımdan.Saçlarımı arkaya atarak pencerenin karşısına geçtim.Sildim yine büyük gözlerimi .Buruşmuşlardı artık. Belki gidince bu dünyadan düzelirdi gözlerim..
Üstüme 2 parça bir şey geçirip kendimi dışarı attım.Buz gibiydi hava.Yağmur,kar yoktu.Poyraz , ikisine de bedeli.Kollarımı kendime sardım kısa bir süre.Düşündüm sonra.Gidecektim zaten.Ne gerek vardı bunlara.Saldım kendimi..Bıraktım her şey gibi.Soğuk asfalta yatıp ölümü bekleyişim vardı.Ama yapamadım duymalıydım sesini , görmeliydim gözlerini. Kafamı kaldırdığımda minik evini gördüm.O an aklıma dolan anılar ve yanağıma düşen 2 damla yaşla çaldım kapıyı.Ses gelmedi başta.Anlamıştım.. Kendimi toparlayıp konuştum.
"J-jongin..''Oradaydı biliyordum. Hafifçe vurdum kapıya.
"Git buradan ! Duymak istemiyorum sesini." Çoğalıyordu yanaklarımdaki ıslaklık.
"N-ne olur k-kötu bir şey demeyeceğim" göz yaşlarım çoğaldıkça hıçkırdım . "D-dinle beni"
"İstemiyorum dedim sana!" Acıyordu.. Daha çok acıyordu yaram.. Kapının dibine çöktüm. Kaldırmıyordu ayaklarım.. Kalbim neden acıyordu bilmiyordum.. Ruhum peki.. O nereye gidiyordu ?
"S-seni bırakamam"Son nefeslerimle çıktı ağzımdan.. Hızla açılan bir kapı sesi duydum.. O anda karanlık oldu her yer. Ama hissediyordum hala .. Yavaşça dokunuyordu bana.. Fakat gidiyordum ben.. Bırakıyordum onu. İstemeden , bir şey diyemeden.. Ona öleceğimi soyleyemeden.. Hissettim yinede. Tenimde yabancı olmayan farklı bir göz yaşı hissettim~