Nadapa sa Piko

Naalala ko 'yong mga panahong naglalaro kami ng mga kalaro ko.

Matagal na pero bukas pa rin sa alaala kong tuwing hapon na paiidlipin ako, magkukunwari akong tulog mantika ang diwa. May magbabantay pa sa akin, parang kawal sa harap ng maliit na naging malaking higaan na para sa musmos kong katawan. Buti na lang at marunong akong tumakas, papagaspas mga paa kong bagong alis lang nang dahan-dahan sa parang digmaan: patahimikan ng yapak at lapag. Dahan-dahan pa 'yan habang tantyado kong malapit pa rin ako sa bahay, tapos tatakbo nang mas mabilis sa kidlat kapag siguradong labas na sa saklaw ng tainga sa bahay. Sasalubungin naman ako ng mga kalaro ko ng tuwa at ligaya, aayain akong sumayaw sa ibabaw ng mga kahon ng paratang para sa bubuo ng oras ng "kabataan". Ito ang paborito namin sa lahat, sa lahat ng laro na inianak ng utak na may pusa sa ugat: ang piko. Minsan panalo, minsan talo. Ayos lang noon ang mahantungan sa dalawa, ang mahalaga naman sa amin ay ang tatak ng ligaya. Nakapangngungulila ang ganoong daloy noon, wala pa sa utak mo ang takbo ng tadhana. Kay sarap balikan. Lagi ko pa ring pinanghahawakan.

Kaya nang bumalik sa alaala ko ang mga oras na nadadapa ako sa piko, dito ko sinusulat ang mga 'yon. Malay mo, manalo ako. Sabi kasi ng mga matatanda na kahit sa laro, may pagkatuto. Malay mo, mapagtagumpayan ko ito. Para manalo sa laro ng palad, sa pasarang ng mga linya rito at sa biro ng buhay.

(Ikalawang libro ng may akda.)