MÜBREM

Başlangıç noktamızdaydık.Her şeyin başlamasına ve devamının gelmesine neden olan o lanet deniz kenarındaydık.Onu kurtardığım yerdeydik.

Gözlerindeki karanlık , kendini geceye ve denizin hırçın dalgalarına bırakmıştı.Hala donuk bakan gözlerinin arkasındaki enkazı bana acı çektirmesine rağmen yine ben görüyordum.

" Sana ne deme mi istersin ?Ne dersem bırakıcaksın peşimi? Ne dersem tekrar gidiceksin ? " Acıyla gülümsedim " Hoş zaten bir şey demedim diye bırakıp gitmemiş miydin? Yine aynısını yap,siktir ol git! " Bağırmaktan artık boğazım acıyordu ama bu hala var olan öfkemi bastırmaya yetmiyordu.

............................................................................................

Arkamı döndüm ve fırtınaya meydan okudum. Birkaç adım attıktan sonra sesimi daha da iyi duysun diye bağırarak " Bundan üç yıl önce beni her şeyden habersiz bırakıp gittin .Sana söyleyecek çok lafım var ama senin anlayacak kafan yok ,olsaydı şu an bu konumda olmazdık."Denizin hırçın dalgalarından bile daha sert olan sesim onun kalbine oturacak cümleyi kurdu " Senin için savaştığım cephede senin kurşununla vuruldum." Terk edilmişlikle.

Gittikçe uzaklaşırken bu sefer onun duymayacağı şekilde fısıldadım. "Sen benim ilk göz ağrım değil , ilk kalp ağrımdın."

Düşündüm ve düşünmenin vakit kaybı olduğunu artık çok net anladığımdan arkamı dönüp tekrar geldiğim yolu bu sefer koşarak tamamladım ve kendimi denizin uçsuz bucaksız kuytusuna attım.En son duyduğum ses düşmanımın sesiydi ve dediği tek kelime Firuze olmuştu.

......................

‼️(+18)