KENDİMİ BULSAM

Öyle bir çağdır ki benim yaşadığım zaman; dört duvar arasında elimdeki küçük bir kutuda sıkışıp kalmış, parmak uçlarımda yükseldikçe yükselmiş, gözlerinin içine bakacağım derken görmediğim cam parçalarını avuçlarıma yolcu diye almışım. Yalnızlığımı bahane edip insanlara sarılmışım da güpegündüz yerde kaybolmuşum. Kötü dediğim dünyanın ahını aldığımdan itilip kakılmışım da kendimi suçlarken ruhumu kırmışım.