EV

17 koca yıl evim bildiğim duvarların başıma yıkılmasının hikayesi bu. Gerçek evimi bulmamın hikayesi. Ben Zeynep 17 olduğum gün yeniden doğdum. Bu sefer hem annesiz hem babasız... Beni neden yanında tuttuklarını bilmediğim belkide benden nefret eden üvey anne babaya inat yeniden doğdum. Öksüz , yetimdim ama evsiz değildim. Sokaktaydım ama evsiz değildim. Peki neydi ev? Çatısı olan dört duvar mı? Huzur mu? Kendini bulmaktı evini bulmak. Düşmemek değil kalkabilecek cesaretti ev. Ben 17 yaşımda buldum evimi. O vardı... Bide onun bana bakan kahverengi gözlerinde kaybolmuş ben vardım. Yetmez miydi o gözler, bana ev olmaya yetmezmiydi bir çift göz? Kim Bilirr :)